Bolegadís – Think Tank Occitanie

Publicam uèi una tribuna en mena de responsa a un comunicat mandat a d’unas bostias mail, sus la creacion d’un « think tank occitan ». Lo reproduisèm aquí, seguit de la tribuna.

CREATION A TOULOUSE  DE  » BOLEGADIS- THINK TANK D’OCCITANIE « 
.Depuis l’officialisation de l’Occitanie une formidable dynamique s’est mise en route dans les milieux économiques , politiques et culturels de la grande région… et tous les jours le nom de notre pays est présent dans l’ensemble des médias. Du jamais vu à cette échelle.
Nouvelle illustration, la création à Toulouse, d’un Groupe de réflexion rassemblant acteurs économiques, personnalités politiques et responsables associatifs. Réunis mercredi 7 décembre à l’Ostal, ils ont porté sur les fonds baptismaux : BOLEGADIS – LE THINK TANK D’OCCITANIE.
Objectif de cette structure, l’élaboration d’idées et de stratégies pour créer richesses , emplois et activités en Occitanie en s’appuyant sur la diffusion de la culture d’OC vers le plus grand nombre.  FONDATEURS : Jean-François Laffont ( Pdt Convergéncia Occitana ) – Dominique Drouet ( Groupe Lafarge-Holcim)
Gilles Bourguignon ( Pdg Fournil de Gilles )- Jean-Louis Pech ( Pdg Groupe Actia -Toulouse )
Jean-Michel Lattes ( Maire Adjoint -Toulouse ) – Joan-Pèire Laval (Pdt Pais Nostre )
Frantz Venes (  Château Massamier La Mignarde ) – Jacky Grau ( Pdt Convergéncia Narbonesa )
Jean-Luc Davezac (Bastir Occitania ) – Maxime Maury ( Dir Banque de France- Occitanie ) .
. Pour tout contact : BOLEGADIS –  OSTAL D’ OCCITANIA . 11 , Rue Malcousinat .31 000 -TOULOUSE .

I a una pichona informacion que èra passada un pauc a l’escondon darrièrament, tanben per çò que concernissiá finalament que l’esfèra occitanò-occitaniana, es a dire los occitanistas de la Region Occitània, çò que fa pro pauc se l’i pensam.
Es la creacion d’un « Think Tank » d’Occitània, chafrat « Bolegadís ». En defòra d’un nom tras qu’original, un think tank de qu’es aquò ? Oisquipèdia nos dona una definicion, vos escanatz pas, es vertadièr : es « un grop de refleccion o laboratòri d’idèias de drech privat, independent de l’Estat o de tota autra potença, en principi a mira non lucrativa qu’acampa d’expèrts. »

Bolegadís a doncas recampat d’expèrts, que l’i trobam, forra-borra : un cimentièr (de Lafarge), un fornièr, un vinhairon, un banquièr, un PDG d’entrepresa tecnologica.

Coma l’objectiu es çaquelà d’ « [elaborar] d’idèias e d’estrategias per crear riquesas, emplecs e activitats en Occitània en s’apiejant sus la difusion de la cultura d’OC cap al mai grand nombre », caliá çaquela de vertadièrs especialistas de la cultura d’OC. Non, aparentament, res a veire amb lo grop de Carcassona, encara que escrich coma aquò o podiá daissar pensar.

Los especialistas en question son doncas :

-Joan-Francés Laffont, president de Convergéncia Occitana, qu’esperam dempuèi sas recentas presas de posicion veire tornar baptejar en « Divergéncia Occitana » que nos semblariá mai legitime e subretot mai pròche de la realitat.

-Joan-Pèire Laval, president de País Nòstre, ramat de 3 fa… gaujosa còla a las idèias politicas çaquelà un pauc discutablas.

-Un representant de BASTIR, segurament per venir rapelar als precedents que, òc, son movament existís encara.

E ES TOT.

Malaisat dins aquestas condicions d’afortir que « una remirabla dinamica se botèt en marcha dins los mitans economics, politics e culturals de la granda region », quora los sols representents culturals son en realitat mai a d’aise dins lo nauc de sabla politic.

Un Think Tank ont la capacitat de « thinkar » (me perdonaretz l’anglò-occitanisme, mas soi pas ieu qu’ai començat) es mai que redusida, e lo poder de « Tankatge » ben feble, a totas las rasons de metre en rota una formidabla dinamica cap al pataflòu.

En defòra de la prima ilaritat que me provoquèt la lectura del comunicat d’un Bolegadís qu’es plan de causas mas pas brica bolegant, l’i vèsi de causas que m’inquiètan.

-A totes los que cridavan al « lobby » del moment de la causida del nom de la Region per un ponhat d’ « expèrts » pre-seleccionats e cò-optats, rasseguratz-vos. Sabèm pas se de lobby n’i aviá a n’aquel moment, çò que sabèm es que ara n’i a un que sorgís de l’ombra. Timidament, segur, mas existís. Rapelam, serà util, qu’un lobby es un grop d’influéncia montat per fin de far pression sus de politicas publicas…al servici d’intereses privats. Soi marrida lenga, i a pas de rasons que las personas citadas mai naut ajan pas enveja d’obrar primièr pel servici public e l’interès public.

-En seguida d’un precedent article de MARCHA !, Joan-Francés Laffont èra anat cridar suls teulats de pèira ròsa qu’aviam mal interpretats sos perpauses e jurava que sa pensada èra plan pan-occitana. O vesèm doncas uèi amb l’utilizacion sens vergonha d’una frasa-chòc : « Dempuèi l’oficializacion d’Occitània […] cada jorn lo nom de nòstre país es present dins l’ensemble dels mèdias ». Vos laissi far de vosautres l’analisi textuala apregondida, qu’aquel circ me cansa d’a fons quora me confla pas, o, pièger, quora me conflansa pas. Vos fau un resumit lèu fach de sa pensada : s’en bat. S’en bat de tu, s’en bat de ieu, s’en bat de nosautres. Se vei amb aquesta frasa qu’a jamai poscut aver la començança de la debuta d’un indici de pensada mai o mens bastida qu’Occitània èra mai que los paises lengadocians, a la gròssa. Nòstre País (chhhttt Joan-Pèire, parlam pas de tu aquí) es Occitània, la novèla, la regionala, la « ara-oficiala », aquela qu’a la santat economica, la dinamica, la politica… e la bona escala. Los escalons d’a costat, son ben gentes mas son pas de bon fisar, te pètan als pès tre que pòdon…

-Ai ja parlat de santat economica, me sembla traç qu’important. De qu’es l’objectiu primièr del « Pensa-Bóstia » ? « Crear de riquesas ». Sic. Textual. Pim-pam-pom, nos amagam pas. Los emplecs es en segond, las « activitats » (?) en tresen. Mas en primièr, es clar, segur, dirècte : volèm far de sòus ! De dardènas ! De picalhons ! Ai gausat pensar un moment que se parlava benlèu de riquesas de l’esperit, de riquesas culturalas, de causas noirrissentas del còr e pas del pòrta-fuèlha, e puèi ai tornat agachar la tièra dels fondators. E après ai espiat la frasa « en s’apiejant sus la difusion de la cultura d’OC cap al mai grand nombre » e me soi dich que la vision d’una cultura « descendenta », cap al pòple, lo grand deliri de la « democratizacion culturala » passat de mòda dempuèi la mòrt de Malraux, acabava de rendre clar aquel discors.

-Es pas grèu d’èstre de drecha. Non, francament, es pas grèu. Nos fariam benlèu cagar se pensàvem totes parièr. Potonors Mòde Off. Lo problèma d’una causa coma aquò, amb lo linde de las idèias que n’en sorgisson, es que buta a pensar parièr. Quora lo nom d’un president d’una associacion que recampa un nombre subre-important d’associacions occitanas (80 ? Sabèm pas mai) apareis en primièr dins la tièra dels fondators d’un think tank, de qué vòl dire ? Quora i apareis pas a títol personal (cadun fa çò que vòl) mas a-n-aquel de president, de qué vòl dire ? Quora aquela associacion se sona « Convergéncia Occitana », de qué vòl dire ?

Fin finala, es totjorn la meteissa question que tòrna : se Convergéncia Occitana a un ròtle de federacion, çò que sembla èsser lo cas, es que las associacions, TOTAS las associacions que ne fan partida, caucionan çò qu’apareis coma un posicionament politic, veire un engatjament, mai qu’un projècte cultural, de son representant ? A aqueste moment, de qu’es l’Ostal d’Occitània ? De que deu èsser ? Un centre cultural occitan ? Lo burèu de las associations caucionairitz de l’anar de lor president ? Lo nis del CAC40 tolosenc ?

E tot cas, per nosautres una causa es segura : es la confirmacion qu’aquesta istòria de nom de region es pas qu’una engana, un sindròme, la ramificacion d’una ideologia latenta, mescla de jacobinisme a la francesa, de centralisme, de liberalisme, d’un pauc de catarisme new age…

Bolegatz tot aquò, ne sortirà ben quicòm !

TG

Publicités

Lei darriers jorns de l’occitanisme ?

Se podiá pensar que l’afar de l’usurpacion dau nom « Occitanie » per la sola Region Lengadòc-Rosselhon/Miegjorn Pirenèus marcava l’apogèu de la traïson demieg lo mitan occitan, lo renegament d’un combat comun portat pendent d’annadas. Sèmbla qu’encara un còp, avèm sota-estimat la capacitat de l’occitanisme de s’enfonsar solet.

Lo 16 de novembre passat, dins un article publicat en linha per lo mèdia 20 minutes, lo president de Convergéncia Occitana Joan-Francés Laffont declarèt que «la region administrativa [Occitanie] recampa 90% de l’Occitània istorica». Confirmèt publicament sei prepaus, ajudat per lo president de la Joventut Mondina, Fabien Ginoux, segon lo quau faudriá faire la diferéncia entre l’Occitània istorica e lei país occitans (au plurau), un argumentari empruntat au Collectiu Provença, qu’òbra de lònga còntra lo movement occitan provençau. Ren d’estonant fin finala, bòrd que la Joventut Mondina signèt l’an passat una peticion comuna amb una deis associacions d’aqueu collectiu per sostenir l’apelacion de «Région Occitanie». Un escambi de servici inedit entre doas estructuras ais objectius a priori despariers mai que s’an pasmens trobat un interés comun dins aquel afaire.

Per tornar a la declaracion dau sénher Laffont, opausar una Occitània supausament istorica e una Occitània linguistica es una vertadièra manipòla que, dètz ans en rèire, se podiá pas seriosament imaginar. Occitània es, de fach, concebuda e delimitada per sa lenga, que jamai dins son istòria formèt un Estat. Declarar publicament que la «Région Occitanie» representa a pauc près lo territòri occitan istoric es donc siegue una error grandarassa, siegue una provocacion gratuita que sa tòca es pas ben definida, siegue una reescritura de l’istòria digna dau roman nacionau de Lavisse. Faudriá pas sota-estimar la portada ni l’importància d’aquelei prepaus que meton dubertament en causa l’unitat dins la diversitat que representèt fins ara lo fondament de nòstre engatjament en toei, en tant que militants per la lenga e la cultura.

A l’origina d’aquel actitud, i a una evidenta desconneissença dei territòris occitans fòra Lengadòc e de sa realitat. Lo recent omenatge pompós ai Catars n’es un exemple demieg d’autrei: l’instrumentalizacion d’aqueu pseudò eveniment fuguèt presentat coma una granda causa nacionala occitana, mentre qu’en defòra dau bas-Lengadòc, lei Catars e lo mite que leis acompanha representan pas grand causa, per pas dire ren. Mai fuguèt l’escasença, un còp de mai, de plaçar Lengadòc au còr de l’actualitat occitana, d’uneis occitanistas lengadocians estent, probable, en cèrca d’una legitimitat superiora, amb una volontat de mens en mens esconduda de categorizar leis Occitans: Occitans de promièra classa, Occitans de segonda zòna. Provença, Auvernhe, Lemosin… toteis aquelei territòris sèmblan èstre considerats coma de bolets arrapats au pè d’un Lengadòc que, desenant, desira caminar solet. S’agís pas d’èstre gelós de la supausada capitada deis « Occitans dau mitan », ni de jogar ais etèrnes renaires, mai de parlar clar: Es qu’Occitània, en tant qu’entitat, es encara la referéncia principala per lei « bailes » dau mitan occitanista, o es que fau, coma fuguèt conselhat per d’unei militants lengadocians, nos concentrar puslèu devèrs nòstreis identitats localas e laissar l’usufruch d’Occitània a Lengadòc soncament ? Es una reflexion en camin en Provença, que d’unei militants se demandan perque faudriá absoludament trabalhar, e donc perdre d’energia, a l’unitat amb un país e de personas que fan tot per seguir sa pròpria dralha.

Una autra question se pausa: es que lei prepaus portats per Joan-Francès Laffont son partatjats e assumits per lei quauquei 85 associacions reivendicadas per Convergéncia occitana ? S’es pas lo cas, deurián pron lèu reagir e donar d’explicacions. Per de qué convergir es una causa, parlar solet au nom de tot lo monde n’es una autra. Dempuèi tròp longtemps, d’unei responsables lengadocians s’arrògan lo drech de representar publicament Occitània tota. Au nom de quala legitimitat ? Fa d’annadas qu’una mena de casta de decidaires se formèt au dintre dau mitan occitan, de còps aluenchada de la realitat dei centenats de pichons militants que cada jorn, a son nivèu, fan viure la cultura nòstra. Aquela question essenciala de la representacion dau movement auprès dei mèdias, deis elegits, de la societat civila tot simplament, demòra encara tabó e es pas estada francament tractada e debatuda fins ara. A travèrs dei recentei presas de posicion evocadas aicí dessús, l’occitanisme, dins tota sa complexitat, se centraliza mai encara. Es que sariam testimònis de l’aplicacion metodica d’un plan de destructuracion de l’occitanisme dau biais que fuguèt concebut notadament per Robèrt Lafont e leis autrei savis de l’IEO dempuei sa creacion ? Leis recents eveniments fan que, uei, la question se pausa seriosament, e lo silenci ensordissent de la majoritat deis actors de l’occitanisme ajuda pas a clarificar la situacion.