Rapèl sus la question de l’anonimat

MARCHA! permet l’anonimat. Es un principe simple, pasmens tanlèu qu’un novèl article es publicat, las reaccions son mai de la mena « qual es que l’a escrich ? » que « de que conta ? ». Consideram qu’es un problèma.

En complement d’un articla ja publicat i a qualques temps (legir : « Es pas signat » – Refleccion sus la valor de l’anonimat), tornam botar un pichon memò sus las tòcas perseguidas en jogant la carta de l’anonimat.

Senhalam que MARCHA! encoratja pas l’anonimat, o permet sonque, çò qu’es un bricon diferent, e cadun es liure tanben d’i publicar jos son nom vertadièr, jos escais, sufís de ne far la damanda.

Protegir las fonts

De personas qu’escrivon sus la plataforma MARCHA! trabalhan o an trabalhat dins l’occitanisme. Son dependentas d’un sistèma politic, benlèu de subvencions, an un burèu o un conselh d’administracion en dessús o tot simplament de collègas. Al contrari, an pas forçadament accès a un sistèma de representacion salariala, pòdon èsser isoladas, volontàriament o pas. Es pertant lo drech d’aquestas personas que benlèu o gauson pas far de se poder exprimir liurament, sens cap de pression, sus çò que vivon, çò que vèson dins lor quotidian occitanista. Vaquí çò que MARCHA! permet, pas mai. Atencion çaquelà, l’anonimat es pas superior a las leis, e farem totjorn mèfi a pas cabussar dins la difamacion…o la facilitat.

Depersonalizar lo debat

O tornam dire : se la primièra question que se pausa en vesent un novèl papièr publicat sus MARCHA! es « Qual escriguèt aquò ? » avant quitament de soscar a çò qu’i es dich es que i a un problèma. L’occitanisme s’entre-coneis, es a l’encòp una de sas fòrças e una feblesa qu’a tendéncia a tuar lo debat. Coma nos coneissèm, directament o indirectament (e las rumors pòdon far fe, amb òbras o sens) aurem la facilitat de portar un jutjament sus un article sonque en legissent lo nom de la persona que l’escriguèt. Pòt ben dire çò que vòl, es pas qu’un-a gauchista/drechista/politician/anarquista/filh-a de/sòci de/embucat de… raiatz la mencion inutila. MARCHA! pren en consideracion lo fach que las idèias pòdon èstre superioras a las personas o n’èstre independentas, e vòl sortir de las luchas de personas que rosigan l’occitanisme en intèrne dempuèi tròp de temps. Internet ofrís qualquas possibilitats d’aqueste costat, las prenèm.

Se concentrar sul fons

Del meteis biais, pensam que se capitam de far abstraccion de la persona-sinhatura d’un article de refleccion, enauçarem lo debat, en presentant de pistas seriosas, inteligiblas, despassionadas, desinteressadas, un argumentari clar, mas tanben una melhora reapropriacion de las idèias prepausadas, per que la refondacion de l’occitanisme se faga a totes los nivèls de la societat, luènh dels esquèmas cap-segigueires e de tota gorotizacion o sectarisme.

Ara qu’o avèm clarificat, a vòstras plumas, MARCHA! espèra vòstras contribucions !

Publicités

En davans !

Aquesta contribucion foguèt facha per Matieu Castel, la podretz tanben tornar trapar sul Jornalet dins gaire.

Far un bilanç de la jornada dau 24 es complicat. Complicat d’en premier perdequé s’agisse pas per ieu de portar la critica ai nombrosei personas que faguèron l’esfòrç de se desplaçar, nimai de far d’atacas que pòdon èstre sentida coma personalas ais organizaires, qu’ai personalament ren en còntra d’elei (emai puslèu un respiech vertadier). Pasmens fau sacher de còp portar un agach a posteriori sus leis accions menadas per nòstre moviment dins sa globalitat. La situacion actuala de la lenga occitana dins son ensem e pas solament dins lei regions lei mièlhs avançadas dins sa reconoissença institucionala s’amerita d’efiech de se pausar de questions.

Lei chifras mai nautas avançadas son de 15 000 personas, emai se parla en generau d’alentorn de 6 000 personas presentas dins lei mèdias que prenguèron lo temps de ne’n parlar (franc dei mèdias occitan que reprenon la chifra deis organizaires). Pasmens, emai l’aguèsse agut 15 000 personas, lo revèrs es una evidéncia amb mens de la mitat de personas a rapòrt dau darrier passa-carriera tolosenc.

Au bèl acabar lo passa-carriera, de responsables occitanistas manquèron pas d’escornar leis associacions e lei personas escarsas que se mostrèron dobtosa sus l’interés d’aquesta jornada. Sus de fius publics de rets sociaus, eisitèron pas de tractar lei non-alinhats de « romegaires », d’« ases », de gens que deurián aguer « vergonha » e que se pòdon pas mai « dire militants occitans ». Emai posquèri liegir que Marselha èra de tot biais « pas mai una vila occitana », escrich per un responsable provençau. Lo tot en se regaudissant de l’espectaclosa e bèla capitada d’aquela jornada.

M’es avís pasmens que siguèsse estada una tant bèla capitada aquesta jornada, aurián pas agut d’insolentar leis absènts amb una tala violéncia. M’es avís tanben que lo trauc de 10 a 15 000 personas, segurament encara mai, a rapòrt dau passa-carriera de Tolosa pòu en ren èstre degut ai presa de posicions dei non-alinhats. S’èra lo cas, leis responsables dau darrier passa-carriera deurián lèu lèu prene lenga amb elei que d’associacions capables de non mobilizar 15 000 personas ne devon pas aguer gaire en Occitània.

Mai çò ben pus piétger, es qu’en anant rampelar a la lèsta an’un passa-carriera « unitari » una velha d’eleccions regionalas e en anant prepausar d’organizar de pertot de recampaments per cada lenga « regionala », nòstreis organizaires donèron ai pseudo-provençalistas dau Couleitiéu Prouvènço una fenèstra e una tribuna per s’exprimir.

Luèga de se passar dins l’indiferéncia costumiera, aquest an d’aquí, lo passa-carriera d’Arle faguèt venir tres candidats a l’eleccion regionala, demieg lei quaus, probable, aqueu que serà lo president de la region Provence-Alpes-Côte d’Azur. Lei pseudo-provençalistas se pausèron coma lei solets interlocutors per sa veision trencada de la lenga d’Òc, dau temps que leis occitanistas provençaus, gascons, lemosins, auvernhàs ò niçarts anavan escotar de candidats ais eleccions regionalas dins la futura granda region Miegjorn Pirenèu Lengadòc Rosselhon far de promessas a portada unicament localas e en ren virada devèrs l’ensem dei territòris occitan !

De nacionau e pan-occitan, lo passa carriera se transmudèt coma previst per d’uneis « ases » en passa-carriera locau, virat unicament devèrs leis frontièras regionalas decidida per París. Paradòxe crudèl : encapèt de renforçar lo moviment anti-occitan en Provença, dins un contèxte malastrós per l’avenidor deis associacions occitanistas ailà.

Anatz pas creire que me regaudissi d’aquela revirada, que la regreti pregondament. Espèri qu’aurà a tot lo mens lo merite de nos far nos questionar sus nòstres biais d’agir. Avem pas sachut menar aquesta analisi après deis autrei passejadas que siguèron de bravei capitadas, emai amb ben pauc de vertadierei retombadas per la situacion generala de la lenga d’Òc. Es l’ora bessai de se li metre per assajar de comprene çò que nos menèt totei a n’aqueu ponch.

Cresi nautament que devem totei refondar nòstres biais d’accion, bèu premier en se recampant amb l’espandi lo mai larg possible, franc dei consideracions personalas e ideologicas. Devem tanben donar la paraula a una nòva generacion occitanista que deu èstre portada per leis ancians per preparar l’avenidor. Aquela acampada nacionala ven de mai en mai una necessitat e una evidéncia e siáu urós de veire que d’iniciativas son ja estadas presa devèrs aquesta direccion.

La logica e l’intérés generau devon vague que vague l’emportar sus leis interés particulars per posquer assajar de trabalhar ensems a l’entorn d’un subjècte que, v’espèri, nos recampa totei : la subrevida de la nòstra lenga dins l’ensems de son territòri.

Un fach politic

S’opausan soventei-fés, particularament dins lei mitans occitanistas, çò politic de çò culturau. Una platafòma civila que voudriá pasmens revertar l’ensems dei compausantas occitanas deu pas defugir que son ròtle principau es, de fach, politic e que lo fach culturau n’es qu’una de sei compausanta.

Préner en còmpte la dimension politica aquò vòu pas dire nimai se pausar dins una coloracion unenca e una orientacion partisana. Aquò vòu simplament dire que l’ambicion que deu aguer una platafòrma civila es de recampar l’ensems deis ciutadans occitans, dins la varietat de seis idèas politicas, dins lo respiech de valors basicas, ligadas bèu premier au respiech de la persona umana, de la lenga e la cultura occitana, de sa realitat tant coma de son unitat e se pausar coma interlocutor au còp competent e pertinent devèrs leis institucions que pretendon gestionar lo país.

Lo metòde dau subvencionament, s’es essenciau per manteis associacions e institucions occitanas, es mai que discutible : a un prètz, pesuc e viciós. Buta a la concession. A l’autò-censura. Provòca la recuperacion politica. Mai : fragiliza e precariza aquelei que ne son dependents. Marcha! deu èstre una platafòrma ciutadana, en ges apolitica mai ben politizada, sens rintrar dins lei juecs politics institucionau, e que tracha lei causas de biais orizontau e non pas verticau coma dins tot sistème politic actuau.

Dins lo mond entièr viam espelir d’iniciativas coma aquela, que remeton en question lei poders installats. Podemos, Syriza, Cinque Stelle ne son d’exemples que s’inscrivon pas forçadament dins l’amira de Marcha! Son pasmens tarriblament interessant per çò que mòstran de l’estat actuau, de la crisi de fisança cavada entre lo pòple, la societat civila, e aquelei que dirigisson. A una escala occitana mai benlèu un pauc mai larga, Marcha! porriá èstre tanben una manifestacion d’aquò, la frucha d’aqueu contèxte. La critica sistematica e sistemica. La sapa dei quitei fondamentas d’un modèl en fin de percors.

Far emergir una societat civila occitana e li donar la possibilitat de s’exprimir, es bèu premier la sacher definir. Marcha! deu èstre compausada d’individus qu’an la volontat de s’implicar per un objectiu comun e pas personau, amb la possibilitat de s’afranquir dei constrenchas pausadas fins ara per leis associacions e organismes tradicionaus, que tròban pasmens tota sa justificacion dins una autra amira. Marcha! deu s’afranquir perèu dei limits tradicionaus d’intervencion dei compausantas associativas dau mitan occitan, per aguer l’ambicion de portar una paraula au còp diversificada e unitària per l’ensems dau territòri occitan.

Aqueu ponch nos mena naturalament a la question de la representativitat ò puslèu ai questions : Es possible d’èstre sonque representatiu ? Qualei son, a l’ora d’ara, lei possibilitats, lei mejans, que pòdon èsser emplegats per capitar ben d’èstre « representatiu » ? Puèi, se Marcha! ò sei seguidas son representativas, de que o seràn ? De l’occitanisme ? D’un occitanisme ? Deis occitans dins son entier ? D’una nacion ? Questions subsidiàrias : qual occitanisme per deman ? E de qu’es l’occitanisme fin finala ? De que deuriá/porriá èstre ? Quala plaça per la nacion occitana e quau ne’n fa partida ?

Lei respònsas a n’aquestei questions deurián, v’esperam, remandar en fòra d’aquesta iniciativa lei moviments de recuperacion dobtós de la drecha extrèma que pretendon aparar l’occitan en renegant sa quita esséncia e sa quita istòria.

Avèm besonh d’una catarsis generala : Valent a dire escampar çò que totei e cadun avèm sus lo còr, çò qu’avèm vist, çò qu’avèm viscut de l’occitanisme, çò que nos a marcat, nafrat, o au contrari qu’avèm trobat de ben. A partir d’aiçò se porrà destacar d’elements de constat, e pas forçadament sonque en negatiu.

Totei aquelei pensaments an d’èstre pausats sus la taula, dins una acampada que la sovetam la mai alargada.
A n’aqueu prepaus precizam que siam a far çò necessari per prepausar una data e una sala per se recampar a l’escasença de l’Estivada. Aquel acamp nos deu permetre d’organizar una discussion publica per posquer escambiar sus d’aquelei subjèctes, e mai d’autres. Pasmens, çò essenciau, deu èstre d’arribar au bot d’aquesteis discussions amb lei premiers grius de quauquaren de possible.

Tre que ne’n sauprem mai, vos tocarem per vos convidar totei de li venir.

Ara esperam de quasèrns de doléncia d’en totei, per donar un premier còp de pè a una grand moviment occitan popular e independent.

Sosten al collectiu Marcha – Iniciativa per Occitània

Iniciativa per Occitània, qu’es mai que mai un laboratòri politic, ven de publicar un comunicat, pertocant a la creacion de Marcha!. Aquí es :

Sosten al collectiu Marcha, per renovar lo movement occitan

Ven de se crear un grop apelat “Marcha-Plataforma de la Societat Civilia Occitana”. Sa tòca es de portar mai de transparéncia e d’eficacitat dins lo movement de defensa de l’occitan.

Iniciativa per Occitània, lo laboratòri politic, es d’acòrdi amb los objectius de Marcha e prepausa de trabalhar mai que mai sus los ponches seguents.

1º Las grandas manifestacions unitàrias per defendre l’occitan se devon organizar dins de regions diferentas d’Occitània. Es contraproductiu de las organizar unicament en Lengadòc, coma es lo cas dempuèi 2005.

2º Iniciativa per Occitània sostendrà, per principi, la manifestacion per la lenga occitana que se farà lo 24 d’octòbre de 2015 a Montpelhièr. Mas deploram que se passe encara un còp en Lengadòc. Deploram son lèma vague. Deploram son organizacion opaca. Deploram que i aja pas d’unitat d’accion.

3º L’occitanisme deu cercar de novèls mòdes d’accion per tocar pus eficaçament la populacion, las fòrças socialas e los poders publics. Las grandas manifestacions per l’occitan, fins ara, an agut d’impactes gaireben inexistents.

4º Las revendicacions per l’occitan devon èsser pus ausiblas, pus frapantas e pus ofensivas (dedins e en defòra de las manifestacions). Ne cal acabar amb los lèmas vagues e insipids que remeton pas en question l’òrdre existent. Cal exigir almens:

a) Un sosten material concret als que parlan occitan dins las familhas (ajudar la transmission de l’occitan entre las generacions).

b) Un ensenhament obligatòri de l’occitan (après aver organizat una ofèrta generala de l’occitan dins las escòlas e après aver format mai d’ensenhaires).

c) Un usatge de l’occitan creissent puèi dominant, dins los actes oficials, dins los mèdias e dins lo mond del trabalh.

d) Una “regionalizacion” vertadièra que deu implicar: lo respècte de las regions occitanas istoricas, lor gestion comuna de la lenga occitana, lor union dins una comunautat autonòma d’Occitània, lo drech a l’autodeterminacion per Occitània.

Iniciativa per Occitània
Lo 17 de mai de 2015