Rapèl sus la question de l’anonimat

MARCHA! permet l’anonimat. Es un principe simple, pasmens tanlèu qu’un novèl article es publicat, las reaccions son mai de la mena « qual es que l’a escrich ? » que « de que conta ? ». Consideram qu’es un problèma.

En complement d’un articla ja publicat i a qualques temps (legir : « Es pas signat » – Refleccion sus la valor de l’anonimat), tornam botar un pichon memò sus las tòcas perseguidas en jogant la carta de l’anonimat.

Senhalam que MARCHA! encoratja pas l’anonimat, o permet sonque, çò qu’es un bricon diferent, e cadun es liure tanben d’i publicar jos son nom vertadièr, jos escais, sufís de ne far la damanda.

Protegir las fonts

De personas qu’escrivon sus la plataforma MARCHA! trabalhan o an trabalhat dins l’occitanisme. Son dependentas d’un sistèma politic, benlèu de subvencions, an un burèu o un conselh d’administracion en dessús o tot simplament de collègas. Al contrari, an pas forçadament accès a un sistèma de representacion salariala, pòdon èsser isoladas, volontàriament o pas. Es pertant lo drech d’aquestas personas que benlèu o gauson pas far de se poder exprimir liurament, sens cap de pression, sus çò que vivon, çò que vèson dins lor quotidian occitanista. Vaquí çò que MARCHA! permet, pas mai. Atencion çaquelà, l’anonimat es pas superior a las leis, e farem totjorn mèfi a pas cabussar dins la difamacion…o la facilitat.

Depersonalizar lo debat

O tornam dire : se la primièra question que se pausa en vesent un novèl papièr publicat sus MARCHA! es « Qual escriguèt aquò ? » avant quitament de soscar a çò qu’i es dich es que i a un problèma. L’occitanisme s’entre-coneis, es a l’encòp una de sas fòrças e una feblesa qu’a tendéncia a tuar lo debat. Coma nos coneissèm, directament o indirectament (e las rumors pòdon far fe, amb òbras o sens) aurem la facilitat de portar un jutjament sus un article sonque en legissent lo nom de la persona que l’escriguèt. Pòt ben dire çò que vòl, es pas qu’un-a gauchista/drechista/politician/anarquista/filh-a de/sòci de/embucat de… raiatz la mencion inutila. MARCHA! pren en consideracion lo fach que las idèias pòdon èstre superioras a las personas o n’èstre independentas, e vòl sortir de las luchas de personas que rosigan l’occitanisme en intèrne dempuèi tròp de temps. Internet ofrís qualquas possibilitats d’aqueste costat, las prenèm.

Se concentrar sul fons

Del meteis biais, pensam que se capitam de far abstraccion de la persona-sinhatura d’un article de refleccion, enauçarem lo debat, en presentant de pistas seriosas, inteligiblas, despassionadas, desinteressadas, un argumentari clar, mas tanben una melhora reapropriacion de las idèias prepausadas, per que la refondacion de l’occitanisme se faga a totes los nivèls de la societat, luènh dels esquèmas cap-segigueires e de tota gorotizacion o sectarisme.

Ara qu’o avèm clarificat, a vòstras plumas, MARCHA! espèra vòstras contribucions !

Publicités

« Es pas signat » – Refleccion sus la valor de l’anonimat

Estranhament, o pas d’alhors, una de las primièras reaccions après la parucion de la crida de Marcha! Foguèt aquela de dire : « es pas signat », lèu seguit d’un « qual es darrièr ? ».

E ben non, es pas signat. Mas la rapidesa d’aquesta reaccion es interessanta, e doncas coma avèm pas de rasons d’aparar que que siá e que lo principi de Marcha! Es de far valer la transparéncia dins lo messatge, suspausam qu’es de bon ton d’explicitar un pauc aquela causida, abanç de parlar un pauc de la valor generala de l’anonimat dins l’occitanisme.

Se la crida es pas signada es primièr perque seriá estat excluent. Sa redaccion es pas un azard, foguèt pas ponduda coma aquò sus un còp de cap, mas alimentada pendent qualques meses per de refleccions legidas çai e lai, mai que mai suls fialats socials. Que calga, per recampar tot, escriure concrètament l’afar, al mens una pluma o un clavièr d’ordinator, es una evidéncia. Pasmens l’idèia d’aquel tèxte èra pas que foguèsse aquel, e sonque aquel, de son o sos redactors. Una crida, e mai que mai aquela, dèu èsser de totes. Coma tot çò que Marcha! publica e publicarà, es facha per èsser atalhonada, compresa, dissecada, discutida e disputada per çò qu’es, e pas per la(s) persona(s) que la pensèt. Un redactor, una redactritz, es pas res, un braç, amb potencialament maites cervèls darrièr. En tot cas pas qualqu’un de mai que vos, que sètz presentament a legir aquestas linhas, e pas briga de pretencion d’o èsser. Pas de glòria a tirar d’aver, a la causida, getat un pavat dins la serva o desfonçat de pòrtas entredobèrtas. Juste lo messatge per lo messatge, per s’estacar a çò qu’es dich, al sens, e aital poder i soscar mai a d’aise entre nosautres, a egalitat totala. L’anonimat es doncas pas una règla absoluda sus Marcha!, sonque una aisina, que cadun pòt causir d’emplegar o pas dins sas participacions segon lo messatge que vòl far passar e son importància.

Perque òc, aquò’s un dels problèmas quora escrives en occitan : lo monde te coneisson. Son, de còps, capables, avant d’aver legit una sola linha, de saber de qué vas parlar e cossí s’acabarà ton tèxte. Pòdon tanben, a la causida, decidir per abanç que çò que dises los interèssa pas, coma aquò, en vesent ton nom escrich. Coma lo mitan occitan n’es un e que sovent nos entre-coneissèm, amb, mas coma dins tot mitan/associacion/cèrcle/comunautat las garrolhas etèrnas que pòt i aver, los jutjaments son fachs a la lèsta, coma, d’exemple, aquel qu’es formulat presentament, e qu’es una generalizacion plan azardosa. La debuta de la desfacha de la pensada es quora tos a priori decidisson de çò que vas pensar. Cossí fara alara per pas que la cara de l’emetor prenga lo pas sul contengut del seu messatge ? Basicament (tròp benlèu), escafar la cara e gardar, sol, lo messatge.

Autra remarca : aparentament, seriá rassegurant de saber qual s’amaga darrièr un escais o una abséncia totala d’escais per escriure un tèxte. Rassegurant ? Vòl dire que seriá rassegurant de conèisser, al mens de nom, cada persona capabla de s’exprimir en occitan ? Seriá pas mai rassegurant justament de veire que non, nos coneissèm pas totes e aital daissar un pauc d’esper per l’avenidor, la transmission de la lenga, o mai generalament l’espelida d’idèias nòvas, de dralhas a dobrir… ?

Aquò es una question dobèrta de mai, facha per èsser discutida, etc, per qual que siá, i comprés l’autor d’aquestas linhas, simple braç de la question que li èra sosmetuda per d’autres. Pas de vertat absoluda aquí, contràriament a çò avèm cregut legir, sonque de brigalhs de pensadas que, amassats totes amassa, fargaràn una refleccion.