N’i a pro !

Avèm causit de difusir lo vejaire d’Evalina Houlès en seguida de la manifestacion de Montpelhièr e que rejonh los objectius avançats per MARCHA! dempuèi la debuta.

La protèsta de Montpelhièr, per rapòrt a las protèstas passadas, mobilizèt pas gaire los occitans. Mai d’una rason a-n’aquò: marrida causida de la data, guirguilhs al dintre d’Anem Òc, comunicacion flaca, reivindicacions neblosas, recuperacion per Saurel d’aquel “recampament festiu”, abséncia dels occitans descorats per la manca de resultats de las protèstas passadas, e la tièra es pas acabada.

Aprèp veire la mobilizacion magrinèla, e doncas los ressons encara mai magres dins los mèdias, aprèp ausir los manifestaires dire lor colèra davant lo trajècte caluc que los faguèt caminar al mitan de barris desèrts, podèm èsser segurs que, lo còp que ven se n’i a un, i aurà encara mens de monde mobilizats…

Es temps de se demandar se contunham aital, o s’ensajam de far quicòm nòu e cossí. Çò que vau dire es mon vejaire, es tanben lo resson de çò que me diguèron maitas personas, pendent e aprèp la protèsta.

Sèm fòrça que n’avèm pro de las divisions, dels guirguilhs estèrles, de las batèstas politicianas, de las recuperacions de totas menas, de las organizacions que mèsclan interés corporatista e interés general.

Nos cal ara fargar una estructura democratica, al dessús de las institucions qu’existisson, e financièrament independenta, coma faguèron los Catalans amb l’Assemblea Nacionala Catalana qu’es a l’encòp plurala, democratica e apolitica, e fòrta de sos 80 000 sòcis.

Nos devèm metre d’acòrdi sus 1 o 2 objectius clars, pan-occitans e que pòscan èsser compreses per l’ensemble de la populacion; foncionar sul principi d’una persona = una votz; iniciar d’accions divèrsas e mediatisadas a d’endreits diferents del territòri occitan, de tal biais de manténer la pression suls poders publics o las institucions.

Siá sèm capables d’analisar nòstras errors passadas , d’obrar amassa per assegurar l’avenidor de nòstra lenga e de nòstra cultura, e de botar aquel interés al dessús de tot lo demai, siá nos aprèstam a veire nòstras valors far lo darrièr badalh.

Se partejatz aquel sentiment, se sètz prèstes a vos engatjar dins la creacion d’un organisme aital e s’avètz d’idèias sus son fonccionament, digatz-o!

Sorsa : http://opinion.jornalet.com/evalina-houles/blog/1581/ni-a-pro

Publicités

Comunicat de l’Ostau dau País Marselhés sus la manif dau 24

Avèm causit de publicar aqui un comunicat venent del CA de l’Ostau dau País Marselhés, associacion de Marselha doncas, tocant a l’organizacion de la manifestacion del 24 d’octobre.

COMMUNICAT SUS LA MANIFESTACION OCCITANA
DAU 24 D’OCTOBRE A MONPELHIER

Lo 24 d’octobre venent a Montpelhier, doas associacions occitanas, l’IEO e la Federacion Calandreta, organison una manifestacion en favor de la lenga e de la cultura occitanas. Nautrei li saram pas e vos explicam perque.

Per incapacitat d’establir un projècte comun, se tròba que demòra uei sonquament doas associacion dins lo collectiu “Anem Òc”. Nòstre movement sachèt pas acampar mai larg, au contrari se recroquilhèt per èstre fin finala representat per quauquei personas. Tot lo lòng d’aqueu periòde, avem pas sachut coma si faire ausir, perque çò que disem encuei son au fons lei meteissei observacions qu’exprimem dempuei 2007.

D’en primier, regretam la manca d’analisi dei manifestacions passadas. Totjorn lo nombre de manifestants fuguèt onorable mai que dire dei resultats concrets ? Localament, permetiá d’estructurar lo movement occitanista, en particular a Tolosa. Mai d’un autre costat, a cada còp la mediatisacion de l’eveniment fuguèt quasi nula e amb un interés fòrça relatiu deis elegits. Per çò qu’es de la situacion generala, la preséncia de l’occitan dins l’ensenhament uei es mai precària encara que l’èra fa 10 ans. Segur que se pòu pas faire portar la responsabilitat d’aqueu constat negatiu ais organisators de la manifestacion, mai siam forçats de constatar qu’aquelei caminadas unitàrias an pas permés a l’occitan d’èstre mielhs considerat per la classa politica e que l’Estat francés, fins ara, a près ges de mesura per sauvaguardar son patrimòni linguistic.

Se l’ensenhament de l’occitan es en dificultat, sa situacion en Provença es desastrosa e es de mau comprendre de veire regularament Provença laissada de costat per leis instàncias occitanas quora sabem que la direccion nacionala de l’IEO per exemple es compausada per bòna part de personas originàrias d’aquela region e que son donc, forçadament, sensiblisadas a aquela problematica. Fa un bòn moment qu’ambé d’autreis associacions demandam de nos acampar en defòra de Lengadòc, que sei frontièras tròp sovent son consideradas coma aquelei d’Occitània. Nos pausam totjorn la question: perque aqueu refús permanent e testut de desplaçar la manifestacion unitària au delà dau domèni d’influéncia lengadocian e aquò sensa explicacion reala, maugrat lei nombrosas demandas fachas per d’associacions que per d’unei fasián partida dau collectiu Anem Òc ?

La chausida de Montpelhier tanben nos pausa question: perque manifestar en favor de la lenga dins una dei ciutats mai provesidas en matèria d’estructuras occitanas ? Leis interès politics sarián mai fòrts que l’interès comun dins aquela decision ? La data anonciada tanben pòu alimentar la suspicion: la manifestacion se debanarà un mes e mieg avans leis eleccions regionalas, dins la quala son engatjadas de listas occitanistas. Calcar la manifestacion sus lo calendier politic, perque pas estant leis enjòcs de venir (fusion e eleccion de novèus Conselhs Regionaus, ratificacion – o non – de la charta dei lengas minoritàrias). Mai dins aqueu cas, fauguèt mai considerar la problematica de regions en danger, qu’es evocada sonque d’un biais transparent dins la crida per manifestar.

Malurosament, perque va regretam, la manca de fòga per aquela cinquena manifestacion sembla anar dins lo sens de nòstra argumentacion. L’Ostau dau País Marselhés desira pas la revirada d’aquel eveniment que degun ne’n profitariá. Pasmens podem pas participar a una accion que fòrças causas dins son fonccionament nos escapan completament. Siam conscients que lo temps es comptat adoncas siam virats vèrs l’avenir, prèsts a debatre dei futurs mejans d’accion que fau metre en plaça per sauvar l’occitan. La creacion dau Forum d’Òc, qu’a per tòca d’acampar divèrsas associacions e structuras occitanas en Provença, deuriá permetre una mai bòna representacion democratica de nòstreis idèias. Nos esforçaram per lei mes a venir, ambé lei mejans qu’avem, de participar a aquela dinamica comuna.

Lo C.A. de l’Ostau dau País Marselhés

Cauma de la fam de Dàvid Grosclaude : fòrma e fons

1vGHnCaA_400x400Aquesta debuta de setmana, l’elegit regionau David Grosclaude comencèt una cauma de la fam per protestar còntra la non-publicacion au Jornau Oficiau d’un decret de creacion de l’Ofici Public de la Lenga Occitana. A sièis mes de la fin de son mandat, l’encargat de l’occitan a la Region Aquitània invòca directament l’Estat, que, non solament presenta ges d’iniciativas per desvolopar la pratica dei lengas minorizadas de son territòri e qu’amai fa empach ais iniciativas validadas per de collectivitats territorialas.

Bèu promier, fau notar que la decision de faire una cauma de la fam, es pron comuna en País Basco per exemple, mai per nautres es una novetat. De memòria, jamai se veguèt un personatge politic entamenar una cauma de la fam per l’occitan. E ço de nòu pòu pas faire de mau, que cercam justament ambé Marcha! a renovar l’accion occitanista e sa plaça dins la societat de uei. Tanben pòu faire parlar “nacionalament” de la problematica dei lengas dichas regionalas, que dins l’Estat mai jacobin dau monde, es a cada còp una pichona proesa. L’accion engatjada per David Grosclaude s’amerita tanben de ramentar un principi primordiau e pasmens sovent oblidat dins lo mitan occitanista dau sègle XXI : l’importància dau rapòrt de fòrça. Bastir un rapòrt de fòrça entre la societat occitana e lei decidaires, aquelei qu’an lo poder oficiau, sembla èstre un pas de mai vèrs l’acceptacion dau fach politic occitan. Aparar l’occitan, es evidentament faire de politica, que dempuei leis annadas 80 leis occitans se son mai que mai concentrats sus lo fach culturau, una error que uei se paga car.

S’aquela accion es, dins sa fòrma, de saludar, pòu pas empachar la necessitat d’una critica de fons. La revendicacion causida promièr : la creacion d’un Ofici Public per la Lenga Occitana (OPLO). Un ofici dedicat a la lenga, perque pas, que lei bretons e lei bascos n’an jà un. Encara que fau saupre a que servirà exactament. Dison que sarà un utís eficaç per portar projèctes, per coordonar lei regions, ambé la tòca promièra de faire créisser lo nombre de locutors. Segurament, totei siam d’acòrdi amb aquò, mai basta pas. Lo futur fonccionament es encara fosc e faudriá pas crear una usina de gas elitista aluenchada dau terren, leis occitanistas ne’n son leis especialistas. Alora, que farà concretament aquel ofici per melhorar la situacion de l’occitan dins la vida vidanta ? Coma sarà organisat, representat, elegit ? E subretot, de que ne’n pensan leis occitans ? Sariá estat interessant d’ajustar dins aquela batalha mediatica un ponch de vista critic sus la reforma dau collègi per exemple, que s’anóncia coma una vertadièra catastròfa per l’ensenhament dejà paure de nòstra lenga. Constatam que la creacion de l’ofici public sembla pas èstre la prioritat de la majoritat dei militants de terren occitans.

L’avem dich, entamenar una cauma de la fam es un mejan nòu per leis occitans de se confrontar a l’Estat en mediatisant seis idèias e sei conviccions. Mai paradoxalament es tanben un biais de se confortar dins lo ròtle de la victima, dau paure occitan oprimit per l’Estat francés. Segur que siam mespresats. Segur que l’Estat se fot completament de la disparicion de l’occitan, aquò es pas una susprèsa. Segur que siam en granda partida dependents de la bòna volontat deis institucions oficialas. Mai auriam pas, tròp longtemps, agut fisança dins leis elitas francesas per nos sauvar ? En basant nòstra militantisme sus lei subvencions, lei promèssas electoralas -localas coma nacionalas-, avem decidit de laissar lo poder entre lei mans dei politicians, es a dire qu’avem traçat lo camin invèrsa que nos menarà a la creacion d’una societat civila occitana autonòma, capabla de pensar e metre en aplicacion seis idèias comunas.

Per acabar, l’iniciativa originala de David Grosclaude dèu en ges de cas empachar de faire un bilanç de son mandat en tant qu’encargat de l’occitan per la Region Aquitània. S’es melhorada la situacion dempuei 2010 ? Puei que la transmission de la lenga es la prioritat: quant de sites bilingues, quant de calandretas mai ? La region s’enorgulha de menar dempuei 2004 una vertadièra politica linguistica per la lenga mai son tant positius lei resultats ? S’agís de valorar la lenga a travèrs quauquei simbèus fòrts o de faire que l’occitan siegue una vertadièra lenga de comunicacion per l’avenir, una lenga de vida ? Siam segurs d’aguer lei meteis objectius, lei meteissas ambicions ? Es ja mielhs que rèn, diràn leis optimistas -subretot comparat ais autrei regions occitanas-, mai l’optimisme bastarà pas per sauvar la lenga. Leis responsables politics, locaus o nacionau, tanpauc. La bala es dins nòstre camp, a nautres de jogar.

Dàvid Grosclaude en cauma de la fam

Avèm apres que Dàvid Grosclaude, conselhièr regional en carga de l’occitan en Aquitània, començava una cauma de la fam. Se ditz qu’es per desblocar una situacion a l’entorn del futur Ofici Public per l’Occitan. Es lo constat del blocatge per l’Etat centralista de las decisions presas per las Regions e los elegits locals, que fasèm tanben, pas sonque amb l’OPLO d’alhors. La cauma de la fam es en tot cas un metòde puslèu novèl, amai dins l’occitanisme, un biais d’installar un rapòrt de fòrça, perque òc, ne sèm aqui. Se vos volètz exprimir sus l’afar, i soscar, Marcha! es tanben aqui per aqu, o rapelam.

http://www.jornalet.com/nova/5201/david-grosclaude-en-cauma-de-la-fam

Un fach politic

S’opausan soventei-fés, particularament dins lei mitans occitanistas, çò politic de çò culturau. Una platafòma civila que voudriá pasmens revertar l’ensems dei compausantas occitanas deu pas defugir que son ròtle principau es, de fach, politic e que lo fach culturau n’es qu’una de sei compausanta.

Préner en còmpte la dimension politica aquò vòu pas dire nimai se pausar dins una coloracion unenca e una orientacion partisana. Aquò vòu simplament dire que l’ambicion que deu aguer una platafòrma civila es de recampar l’ensems deis ciutadans occitans, dins la varietat de seis idèas politicas, dins lo respiech de valors basicas, ligadas bèu premier au respiech de la persona umana, de la lenga e la cultura occitana, de sa realitat tant coma de son unitat e se pausar coma interlocutor au còp competent e pertinent devèrs leis institucions que pretendon gestionar lo país.

Lo metòde dau subvencionament, s’es essenciau per manteis associacions e institucions occitanas, es mai que discutible : a un prètz, pesuc e viciós. Buta a la concession. A l’autò-censura. Provòca la recuperacion politica. Mai : fragiliza e precariza aquelei que ne son dependents. Marcha! deu èstre una platafòrma ciutadana, en ges apolitica mai ben politizada, sens rintrar dins lei juecs politics institucionau, e que tracha lei causas de biais orizontau e non pas verticau coma dins tot sistème politic actuau.

Dins lo mond entièr viam espelir d’iniciativas coma aquela, que remeton en question lei poders installats. Podemos, Syriza, Cinque Stelle ne son d’exemples que s’inscrivon pas forçadament dins l’amira de Marcha! Son pasmens tarriblament interessant per çò que mòstran de l’estat actuau, de la crisi de fisança cavada entre lo pòple, la societat civila, e aquelei que dirigisson. A una escala occitana mai benlèu un pauc mai larga, Marcha! porriá èstre tanben una manifestacion d’aquò, la frucha d’aqueu contèxte. La critica sistematica e sistemica. La sapa dei quitei fondamentas d’un modèl en fin de percors.

Far emergir una societat civila occitana e li donar la possibilitat de s’exprimir, es bèu premier la sacher definir. Marcha! deu èstre compausada d’individus qu’an la volontat de s’implicar per un objectiu comun e pas personau, amb la possibilitat de s’afranquir dei constrenchas pausadas fins ara per leis associacions e organismes tradicionaus, que tròban pasmens tota sa justificacion dins una autra amira. Marcha! deu s’afranquir perèu dei limits tradicionaus d’intervencion dei compausantas associativas dau mitan occitan, per aguer l’ambicion de portar una paraula au còp diversificada e unitària per l’ensems dau territòri occitan.

Aqueu ponch nos mena naturalament a la question de la representativitat ò puslèu ai questions : Es possible d’èstre sonque representatiu ? Qualei son, a l’ora d’ara, lei possibilitats, lei mejans, que pòdon èsser emplegats per capitar ben d’èstre « representatiu » ? Puèi, se Marcha! ò sei seguidas son representativas, de que o seràn ? De l’occitanisme ? D’un occitanisme ? Deis occitans dins son entier ? D’una nacion ? Questions subsidiàrias : qual occitanisme per deman ? E de qu’es l’occitanisme fin finala ? De que deuriá/porriá èstre ? Quala plaça per la nacion occitana e quau ne’n fa partida ?

Lei respònsas a n’aquestei questions deurián, v’esperam, remandar en fòra d’aquesta iniciativa lei moviments de recuperacion dobtós de la drecha extrèma que pretendon aparar l’occitan en renegant sa quita esséncia e sa quita istòria.

Avèm besonh d’una catarsis generala : Valent a dire escampar çò que totei e cadun avèm sus lo còr, çò qu’avèm vist, çò qu’avèm viscut de l’occitanisme, çò que nos a marcat, nafrat, o au contrari qu’avèm trobat de ben. A partir d’aiçò se porrà destacar d’elements de constat, e pas forçadament sonque en negatiu.

Totei aquelei pensaments an d’èstre pausats sus la taula, dins una acampada que la sovetam la mai alargada.
A n’aqueu prepaus precizam que siam a far çò necessari per prepausar una data e una sala per se recampar a l’escasença de l’Estivada. Aquel acamp nos deu permetre d’organizar una discussion publica per posquer escambiar sus d’aquelei subjèctes, e mai d’autres. Pasmens, çò essenciau, deu èstre d’arribar au bot d’aquesteis discussions amb lei premiers grius de quauquaren de possible.

Tre que ne’n sauprem mai, vos tocarem per vos convidar totei de li venir.

Ara esperam de quasèrns de doléncia d’en totei, per donar un premier còp de pè a una grand moviment occitan popular e independent.

Marcha! De que ne pensar ?

Un vejaire sus Marcha! e sa creacion.

Marcha! De que ne pensar ?

Es justament la question que n’ai pas la respònsa. Ai recebut una invitacion per jónher la causa, sostendrai totjorn aqueles que FAN, que prepausan, que son dins l’inovacion que nos es mai que necita, mès devi dire que mi pausi de questions sobre l’objectiu fons e l’avenir d’una tala plataforma.

Mostrar son maucontentament de las etèrnas manifs sud-lengadocianas :
Ok, ieu per lo prumièr anèri a d’acamps despuèi 2005, parlèri emb los organizators, faguèri de corrièrs, n’avèm poscut legir de mantunas estructuras despuèi ara quauquas annadas…
Per saupre que nos agrada pas, amai mitat bòrnis o sabon pron e l’avenir de la futura « passejada » que partit ansin serà un fracàs o mòstra tanben, alora quante chambiament esperar emb Marcha, que pòt adurre clarament ?

Si vei pas ben clar çò que Marcha es, citi :
« Marcha! es una platafòrma nascuda de las condicions, plan discutablas, d’organizacion de la manifestacion per la lenga occitana del 24 d’octòbre 2015 a Montpelhier. A per tòca d’amassar largament los individús que se reconeisson coma occitans, interessats a la defensa de la lenga e de la cultura occitana, mas pas forçadament dins las estructuras, los organismes, los partits politics, las associacions que per ara òbran per aquò. Marcha! òbra per l’emergéncia e la presa en compte d’una vertadièra « Societat Civila Occitana », a l’encòp fòrça de discussion, de perpausicion, e de decision dins tot çò que tòca a l’occitan, de biais autonòm e sens compromissions. »

…Interessant, mès quante programa ! Çò que sòrt après lectura del blòg es liat gaireben a 100% a aqueste carnaval de manif’ (costume de palhasso conselhat…), mès la tòca de Marcha! sembla ben mai larga, acampar lo monde que si reconeisson dins REN de çò que prepausa l’occitanisme uèi.
Perqué tant d’occitanistas, tant d’occitanistas joves si reconeisson dins ren, pas ren ?
Perqué ieu, militant despuèi quasi 20 ans siái pas plus encartat enluòc despuèi una vòuta ?

Podèm pas acampar los occitanistas (sobretot joves) dins quante movement que siegue, la pluralitat de las idèias, l’individualisme dels militants noirit de la volontat ridicula de sobretot si singularizar dels autres, l’abséncia de presas de posicions claras (Occitans : òc. Francés ? De còps mès pas tròp, finala. Independentista ? Non, òc, benlèu, chau dire lo mot ?
L’abséncia de militantisme tot cort pròche lo pòble occitan, la basa, basa pasmens totjorn lèu escobada (mas majofas interèssan mai que mon/lo militantisme, rebat de la societat los « occitanistas » fan pas mièlhs que los autres).
Totes aqueles elements fan qu’es impossible de federar per ara nòstras fòrças potencialas, coma e perqué Marcha o capitariá ben dins una amira tant larga al mièg de monde tant diferents ?

Per achabar coma fòrça amai age pas ni afeccion, ni estacament particular per lo francés, aquò mi gonfla de legir un article francés o que que siegue emb de fautas. Es amator, gaire respectuós e dona pas enveja d’o legir.
Mi gonfla tanben de bòn dins la màger part dels comunicats que legissèm dins l’occitanisme, per una plataforma comuna es clafida d’errors d’ortografia, una relectura, una demanda d’ajuda (e sabèm qu’o fasèm totes volentièr quand avèm lo temps) còsta pas gaire e marca mièlhs, la credibilitat passa tanben per aquí emoquò.

Alora coma dison a cò de Marcha! « Aisada es la critica, bensai, mai tanben es un dei fondaments d’una democracia ». La mi permeti doncas.

A l’ora d’ara ai de simpatia per la causa mès vesi pas çò que m’adurriá, siái pas « anti », rèsti dubèrt, lèst a l’eschambi. De sègre e o seguirai.

Amistats,

Lissandre