Bolegadís – Think Tank Occitanie

Publicam uèi una tribuna en mena de responsa a un comunicat mandat a d’unas bostias mail, sus la creacion d’un « think tank occitan ». Lo reproduisèm aquí, seguit de la tribuna.

CREATION A TOULOUSE  DE  » BOLEGADIS- THINK TANK D’OCCITANIE « 
.Depuis l’officialisation de l’Occitanie une formidable dynamique s’est mise en route dans les milieux économiques , politiques et culturels de la grande région… et tous les jours le nom de notre pays est présent dans l’ensemble des médias. Du jamais vu à cette échelle.
Nouvelle illustration, la création à Toulouse, d’un Groupe de réflexion rassemblant acteurs économiques, personnalités politiques et responsables associatifs. Réunis mercredi 7 décembre à l’Ostal, ils ont porté sur les fonds baptismaux : BOLEGADIS – LE THINK TANK D’OCCITANIE.
Objectif de cette structure, l’élaboration d’idées et de stratégies pour créer richesses , emplois et activités en Occitanie en s’appuyant sur la diffusion de la culture d’OC vers le plus grand nombre.  FONDATEURS : Jean-François Laffont ( Pdt Convergéncia Occitana ) – Dominique Drouet ( Groupe Lafarge-Holcim)
Gilles Bourguignon ( Pdg Fournil de Gilles )- Jean-Louis Pech ( Pdg Groupe Actia -Toulouse )
Jean-Michel Lattes ( Maire Adjoint -Toulouse ) – Joan-Pèire Laval (Pdt Pais Nostre )
Frantz Venes (  Château Massamier La Mignarde ) – Jacky Grau ( Pdt Convergéncia Narbonesa )
Jean-Luc Davezac (Bastir Occitania ) – Maxime Maury ( Dir Banque de France- Occitanie ) .
. Pour tout contact : BOLEGADIS –  OSTAL D’ OCCITANIA . 11 , Rue Malcousinat .31 000 -TOULOUSE .

I a una pichona informacion que èra passada un pauc a l’escondon darrièrament, tanben per çò que concernissiá finalament que l’esfèra occitanò-occitaniana, es a dire los occitanistas de la Region Occitània, çò que fa pro pauc se l’i pensam.
Es la creacion d’un « Think Tank » d’Occitània, chafrat « Bolegadís ». En defòra d’un nom tras qu’original, un think tank de qu’es aquò ? Oisquipèdia nos dona una definicion, vos escanatz pas, es vertadièr : es « un grop de refleccion o laboratòri d’idèias de drech privat, independent de l’Estat o de tota autra potença, en principi a mira non lucrativa qu’acampa d’expèrts. »

Bolegadís a doncas recampat d’expèrts, que l’i trobam, forra-borra : un cimentièr (de Lafarge), un fornièr, un vinhairon, un banquièr, un PDG d’entrepresa tecnologica.

Coma l’objectiu es çaquelà d’ « [elaborar] d’idèias e d’estrategias per crear riquesas, emplecs e activitats en Occitània en s’apiejant sus la difusion de la cultura d’OC cap al mai grand nombre », caliá çaquela de vertadièrs especialistas de la cultura d’OC. Non, aparentament, res a veire amb lo grop de Carcassona, encara que escrich coma aquò o podiá daissar pensar.

Los especialistas en question son doncas :

-Joan-Francés Laffont, president de Convergéncia Occitana, qu’esperam dempuèi sas recentas presas de posicion veire tornar baptejar en « Divergéncia Occitana » que nos semblariá mai legitime e subretot mai pròche de la realitat.

-Joan-Pèire Laval, president de País Nòstre, ramat de 3 fa… gaujosa còla a las idèias politicas çaquelà un pauc discutablas.

-Un representant de BASTIR, segurament per venir rapelar als precedents que, òc, son movament existís encara.

E ES TOT.

Malaisat dins aquestas condicions d’afortir que « una remirabla dinamica se botèt en marcha dins los mitans economics, politics e culturals de la granda region », quora los sols representents culturals son en realitat mai a d’aise dins lo nauc de sabla politic.

Un Think Tank ont la capacitat de « thinkar » (me perdonaretz l’anglò-occitanisme, mas soi pas ieu qu’ai començat) es mai que redusida, e lo poder de « Tankatge » ben feble, a totas las rasons de metre en rota una formidabla dinamica cap al pataflòu.

En defòra de la prima ilaritat que me provoquèt la lectura del comunicat d’un Bolegadís qu’es plan de causas mas pas brica bolegant, l’i vèsi de causas que m’inquiètan.

-A totes los que cridavan al « lobby » del moment de la causida del nom de la Region per un ponhat d’ « expèrts » pre-seleccionats e cò-optats, rasseguratz-vos. Sabèm pas se de lobby n’i aviá a n’aquel moment, çò que sabèm es que ara n’i a un que sorgís de l’ombra. Timidament, segur, mas existís. Rapelam, serà util, qu’un lobby es un grop d’influéncia montat per fin de far pression sus de politicas publicas…al servici d’intereses privats. Soi marrida lenga, i a pas de rasons que las personas citadas mai naut ajan pas enveja d’obrar primièr pel servici public e l’interès public.

-En seguida d’un precedent article de MARCHA !, Joan-Francés Laffont èra anat cridar suls teulats de pèira ròsa qu’aviam mal interpretats sos perpauses e jurava que sa pensada èra plan pan-occitana. O vesèm doncas uèi amb l’utilizacion sens vergonha d’una frasa-chòc : « Dempuèi l’oficializacion d’Occitània […] cada jorn lo nom de nòstre país es present dins l’ensemble dels mèdias ». Vos laissi far de vosautres l’analisi textuala apregondida, qu’aquel circ me cansa d’a fons quora me confla pas, o, pièger, quora me conflansa pas. Vos fau un resumit lèu fach de sa pensada : s’en bat. S’en bat de tu, s’en bat de ieu, s’en bat de nosautres. Se vei amb aquesta frasa qu’a jamai poscut aver la començança de la debuta d’un indici de pensada mai o mens bastida qu’Occitània èra mai que los paises lengadocians, a la gròssa. Nòstre País (chhhttt Joan-Pèire, parlam pas de tu aquí) es Occitània, la novèla, la regionala, la « ara-oficiala », aquela qu’a la santat economica, la dinamica, la politica… e la bona escala. Los escalons d’a costat, son ben gentes mas son pas de bon fisar, te pètan als pès tre que pòdon…

-Ai ja parlat de santat economica, me sembla traç qu’important. De qu’es l’objectiu primièr del « Pensa-Bóstia » ? « Crear de riquesas ». Sic. Textual. Pim-pam-pom, nos amagam pas. Los emplecs es en segond, las « activitats » (?) en tresen. Mas en primièr, es clar, segur, dirècte : volèm far de sòus ! De dardènas ! De picalhons ! Ai gausat pensar un moment que se parlava benlèu de riquesas de l’esperit, de riquesas culturalas, de causas noirrissentas del còr e pas del pòrta-fuèlha, e puèi ai tornat agachar la tièra dels fondators. E après ai espiat la frasa « en s’apiejant sus la difusion de la cultura d’OC cap al mai grand nombre » e me soi dich que la vision d’una cultura « descendenta », cap al pòple, lo grand deliri de la « democratizacion culturala » passat de mòda dempuèi la mòrt de Malraux, acabava de rendre clar aquel discors.

-Es pas grèu d’èstre de drecha. Non, francament, es pas grèu. Nos fariam benlèu cagar se pensàvem totes parièr. Potonors Mòde Off. Lo problèma d’una causa coma aquò, amb lo linde de las idèias que n’en sorgisson, es que buta a pensar parièr. Quora lo nom d’un president d’una associacion que recampa un nombre subre-important d’associacions occitanas (80 ? Sabèm pas mai) apareis en primièr dins la tièra dels fondators d’un think tank, de qué vòl dire ? Quora i apareis pas a títol personal (cadun fa çò que vòl) mas a-n-aquel de president, de qué vòl dire ? Quora aquela associacion se sona « Convergéncia Occitana », de qué vòl dire ?

Fin finala, es totjorn la meteissa question que tòrna : se Convergéncia Occitana a un ròtle de federacion, çò que sembla èsser lo cas, es que las associacions, TOTAS las associacions que ne fan partida, caucionan çò qu’apareis coma un posicionament politic, veire un engatjament, mai qu’un projècte cultural, de son representant ? A aqueste moment, de qu’es l’Ostal d’Occitània ? De que deu èsser ? Un centre cultural occitan ? Lo burèu de las associations caucionairitz de l’anar de lor president ? Lo nis del CAC40 tolosenc ?

E tot cas, per nosautres una causa es segura : es la confirmacion qu’aquesta istòria de nom de region es pas qu’una engana, un sindròme, la ramificacion d’una ideologia latenta, mescla de jacobinisme a la francesa, de centralisme, de liberalisme, d’un pauc de catarisme new age…

Bolegatz tot aquò, ne sortirà ben quicòm !

TG

Publicités

Lei darriers jorns de l’occitanisme ?

Se podiá pensar que l’afar de l’usurpacion dau nom « Occitanie » per la sola Region Lengadòc-Rosselhon/Miegjorn Pirenèus marcava l’apogèu de la traïson demieg lo mitan occitan, lo renegament d’un combat comun portat pendent d’annadas. Sèmbla qu’encara un còp, avèm sota-estimat la capacitat de l’occitanisme de s’enfonsar solet.

Lo 16 de novembre passat, dins un article publicat en linha per lo mèdia 20 minutes, lo president de Convergéncia Occitana Joan-Francés Laffont declarèt que «la region administrativa [Occitanie] recampa 90% de l’Occitània istorica». Confirmèt publicament sei prepaus, ajudat per lo president de la Joventut Mondina, Fabien Ginoux, segon lo quau faudriá faire la diferéncia entre l’Occitània istorica e lei país occitans (au plurau), un argumentari empruntat au Collectiu Provença, qu’òbra de lònga còntra lo movement occitan provençau. Ren d’estonant fin finala, bòrd que la Joventut Mondina signèt l’an passat una peticion comuna amb una deis associacions d’aqueu collectiu per sostenir l’apelacion de «Région Occitanie». Un escambi de servici inedit entre doas estructuras ais objectius a priori despariers mai que s’an pasmens trobat un interés comun dins aquel afaire.

Per tornar a la declaracion dau sénher Laffont, opausar una Occitània supausament istorica e una Occitània linguistica es una vertadièra manipòla que, dètz ans en rèire, se podiá pas seriosament imaginar. Occitània es, de fach, concebuda e delimitada per sa lenga, que jamai dins son istòria formèt un Estat. Declarar publicament que la «Région Occitanie» representa a pauc près lo territòri occitan istoric es donc siegue una error grandarassa, siegue una provocacion gratuita que sa tòca es pas ben definida, siegue una reescritura de l’istòria digna dau roman nacionau de Lavisse. Faudriá pas sota-estimar la portada ni l’importància d’aquelei prepaus que meton dubertament en causa l’unitat dins la diversitat que representèt fins ara lo fondament de nòstre engatjament en toei, en tant que militants per la lenga e la cultura.

A l’origina d’aquel actitud, i a una evidenta desconneissença dei territòris occitans fòra Lengadòc e de sa realitat. Lo recent omenatge pompós ai Catars n’es un exemple demieg d’autrei: l’instrumentalizacion d’aqueu pseudò eveniment fuguèt presentat coma una granda causa nacionala occitana, mentre qu’en defòra dau bas-Lengadòc, lei Catars e lo mite que leis acompanha representan pas grand causa, per pas dire ren. Mai fuguèt l’escasença, un còp de mai, de plaçar Lengadòc au còr de l’actualitat occitana, d’uneis occitanistas lengadocians estent, probable, en cèrca d’una legitimitat superiora, amb una volontat de mens en mens esconduda de categorizar leis Occitans: Occitans de promièra classa, Occitans de segonda zòna. Provença, Auvernhe, Lemosin… toteis aquelei territòris sèmblan èstre considerats coma de bolets arrapats au pè d’un Lengadòc que, desenant, desira caminar solet. S’agís pas d’èstre gelós de la supausada capitada deis « Occitans dau mitan », ni de jogar ais etèrnes renaires, mai de parlar clar: Es qu’Occitània, en tant qu’entitat, es encara la referéncia principala per lei « bailes » dau mitan occitanista, o es que fau, coma fuguèt conselhat per d’unei militants lengadocians, nos concentrar puslèu devèrs nòstreis identitats localas e laissar l’usufruch d’Occitània a Lengadòc soncament ? Es una reflexion en camin en Provença, que d’unei militants se demandan perque faudriá absoludament trabalhar, e donc perdre d’energia, a l’unitat amb un país e de personas que fan tot per seguir sa pròpria dralha.

Una autra question se pausa: es que lei prepaus portats per Joan-Francès Laffont son partatjats e assumits per lei quauquei 85 associacions reivendicadas per Convergéncia occitana ? S’es pas lo cas, deurián pron lèu reagir e donar d’explicacions. Per de qué convergir es una causa, parlar solet au nom de tot lo monde n’es una autra. Dempuèi tròp longtemps, d’unei responsables lengadocians s’arrògan lo drech de representar publicament Occitània tota. Au nom de quala legitimitat ? Fa d’annadas qu’una mena de casta de decidaires se formèt au dintre dau mitan occitan, de còps aluenchada de la realitat dei centenats de pichons militants que cada jorn, a son nivèu, fan viure la cultura nòstra. Aquela question essenciala de la representacion dau movement auprès dei mèdias, deis elegits, de la societat civila tot simplament, demòra encara tabó e es pas estada francament tractada e debatuda fins ara. A travèrs dei recentei presas de posicion evocadas aicí dessús, l’occitanisme, dins tota sa complexitat, se centraliza mai encara. Es que sariam testimònis de l’aplicacion metodica d’un plan de destructuracion de l’occitanisme dau biais que fuguèt concebut notadament per Robèrt Lafont e leis autrei savis de l’IEO dempuei sa creacion ? Leis recents eveniments fan que, uei, la question se pausa seriosament, e lo silenci ensordissent de la majoritat deis actors de l’occitanisme ajuda pas a clarificar la situacion.

N’i a pro !

Avèm causit de difusir lo vejaire d’Evalina Houlès en seguida de la manifestacion de Montpelhièr e que rejonh los objectius avançats per MARCHA! dempuèi la debuta.

La protèsta de Montpelhièr, per rapòrt a las protèstas passadas, mobilizèt pas gaire los occitans. Mai d’una rason a-n’aquò: marrida causida de la data, guirguilhs al dintre d’Anem Òc, comunicacion flaca, reivindicacions neblosas, recuperacion per Saurel d’aquel “recampament festiu”, abséncia dels occitans descorats per la manca de resultats de las protèstas passadas, e la tièra es pas acabada.

Aprèp veire la mobilizacion magrinèla, e doncas los ressons encara mai magres dins los mèdias, aprèp ausir los manifestaires dire lor colèra davant lo trajècte caluc que los faguèt caminar al mitan de barris desèrts, podèm èsser segurs que, lo còp que ven se n’i a un, i aurà encara mens de monde mobilizats…

Es temps de se demandar se contunham aital, o s’ensajam de far quicòm nòu e cossí. Çò que vau dire es mon vejaire, es tanben lo resson de çò que me diguèron maitas personas, pendent e aprèp la protèsta.

Sèm fòrça que n’avèm pro de las divisions, dels guirguilhs estèrles, de las batèstas politicianas, de las recuperacions de totas menas, de las organizacions que mèsclan interés corporatista e interés general.

Nos cal ara fargar una estructura democratica, al dessús de las institucions qu’existisson, e financièrament independenta, coma faguèron los Catalans amb l’Assemblea Nacionala Catalana qu’es a l’encòp plurala, democratica e apolitica, e fòrta de sos 80 000 sòcis.

Nos devèm metre d’acòrdi sus 1 o 2 objectius clars, pan-occitans e que pòscan èsser compreses per l’ensemble de la populacion; foncionar sul principi d’una persona = una votz; iniciar d’accions divèrsas e mediatisadas a d’endreits diferents del territòri occitan, de tal biais de manténer la pression suls poders publics o las institucions.

Siá sèm capables d’analisar nòstras errors passadas , d’obrar amassa per assegurar l’avenidor de nòstra lenga e de nòstra cultura, e de botar aquel interés al dessús de tot lo demai, siá nos aprèstam a veire nòstras valors far lo darrièr badalh.

Se partejatz aquel sentiment, se sètz prèstes a vos engatjar dins la creacion d’un organisme aital e s’avètz d’idèias sus son fonccionament, digatz-o!

Sorsa : http://opinion.jornalet.com/evalina-houles/blog/1581/ni-a-pro

Cauma de la fam de Dàvid Grosclaude : fòrma e fons

1vGHnCaA_400x400Aquesta debuta de setmana, l’elegit regionau David Grosclaude comencèt una cauma de la fam per protestar còntra la non-publicacion au Jornau Oficiau d’un decret de creacion de l’Ofici Public de la Lenga Occitana. A sièis mes de la fin de son mandat, l’encargat de l’occitan a la Region Aquitània invòca directament l’Estat, que, non solament presenta ges d’iniciativas per desvolopar la pratica dei lengas minorizadas de son territòri e qu’amai fa empach ais iniciativas validadas per de collectivitats territorialas.

Bèu promier, fau notar que la decision de faire una cauma de la fam, es pron comuna en País Basco per exemple, mai per nautres es una novetat. De memòria, jamai se veguèt un personatge politic entamenar una cauma de la fam per l’occitan. E ço de nòu pòu pas faire de mau, que cercam justament ambé Marcha! a renovar l’accion occitanista e sa plaça dins la societat de uei. Tanben pòu faire parlar “nacionalament” de la problematica dei lengas dichas regionalas, que dins l’Estat mai jacobin dau monde, es a cada còp una pichona proesa. L’accion engatjada per David Grosclaude s’amerita tanben de ramentar un principi primordiau e pasmens sovent oblidat dins lo mitan occitanista dau sègle XXI : l’importància dau rapòrt de fòrça. Bastir un rapòrt de fòrça entre la societat occitana e lei decidaires, aquelei qu’an lo poder oficiau, sembla èstre un pas de mai vèrs l’acceptacion dau fach politic occitan. Aparar l’occitan, es evidentament faire de politica, que dempuei leis annadas 80 leis occitans se son mai que mai concentrats sus lo fach culturau, una error que uei se paga car.

S’aquela accion es, dins sa fòrma, de saludar, pòu pas empachar la necessitat d’una critica de fons. La revendicacion causida promièr : la creacion d’un Ofici Public per la Lenga Occitana (OPLO). Un ofici dedicat a la lenga, perque pas, que lei bretons e lei bascos n’an jà un. Encara que fau saupre a que servirà exactament. Dison que sarà un utís eficaç per portar projèctes, per coordonar lei regions, ambé la tòca promièra de faire créisser lo nombre de locutors. Segurament, totei siam d’acòrdi amb aquò, mai basta pas. Lo futur fonccionament es encara fosc e faudriá pas crear una usina de gas elitista aluenchada dau terren, leis occitanistas ne’n son leis especialistas. Alora, que farà concretament aquel ofici per melhorar la situacion de l’occitan dins la vida vidanta ? Coma sarà organisat, representat, elegit ? E subretot, de que ne’n pensan leis occitans ? Sariá estat interessant d’ajustar dins aquela batalha mediatica un ponch de vista critic sus la reforma dau collègi per exemple, que s’anóncia coma una vertadièra catastròfa per l’ensenhament dejà paure de nòstra lenga. Constatam que la creacion de l’ofici public sembla pas èstre la prioritat de la majoritat dei militants de terren occitans.

L’avem dich, entamenar una cauma de la fam es un mejan nòu per leis occitans de se confrontar a l’Estat en mediatisant seis idèias e sei conviccions. Mai paradoxalament es tanben un biais de se confortar dins lo ròtle de la victima, dau paure occitan oprimit per l’Estat francés. Segur que siam mespresats. Segur que l’Estat se fot completament de la disparicion de l’occitan, aquò es pas una susprèsa. Segur que siam en granda partida dependents de la bòna volontat deis institucions oficialas. Mai auriam pas, tròp longtemps, agut fisança dins leis elitas francesas per nos sauvar ? En basant nòstra militantisme sus lei subvencions, lei promèssas electoralas -localas coma nacionalas-, avem decidit de laissar lo poder entre lei mans dei politicians, es a dire qu’avem traçat lo camin invèrsa que nos menarà a la creacion d’una societat civila occitana autonòma, capabla de pensar e metre en aplicacion seis idèias comunas.

Per acabar, l’iniciativa originala de David Grosclaude dèu en ges de cas empachar de faire un bilanç de son mandat en tant qu’encargat de l’occitan per la Region Aquitània. S’es melhorada la situacion dempuei 2010 ? Puei que la transmission de la lenga es la prioritat: quant de sites bilingues, quant de calandretas mai ? La region s’enorgulha de menar dempuei 2004 una vertadièra politica linguistica per la lenga mai son tant positius lei resultats ? S’agís de valorar la lenga a travèrs quauquei simbèus fòrts o de faire que l’occitan siegue una vertadièra lenga de comunicacion per l’avenir, una lenga de vida ? Siam segurs d’aguer lei meteis objectius, lei meteissas ambicions ? Es ja mielhs que rèn, diràn leis optimistas -subretot comparat ais autrei regions occitanas-, mai l’optimisme bastarà pas per sauvar la lenga. Leis responsables politics, locaus o nacionau, tanpauc. La bala es dins nòstre camp, a nautres de jogar.

Marcha! De que ne pensar ?

Un vejaire sus Marcha! e sa creacion.

Marcha! De que ne pensar ?

Es justament la question que n’ai pas la respònsa. Ai recebut una invitacion per jónher la causa, sostendrai totjorn aqueles que FAN, que prepausan, que son dins l’inovacion que nos es mai que necita, mès devi dire que mi pausi de questions sobre l’objectiu fons e l’avenir d’una tala plataforma.

Mostrar son maucontentament de las etèrnas manifs sud-lengadocianas :
Ok, ieu per lo prumièr anèri a d’acamps despuèi 2005, parlèri emb los organizators, faguèri de corrièrs, n’avèm poscut legir de mantunas estructuras despuèi ara quauquas annadas…
Per saupre que nos agrada pas, amai mitat bòrnis o sabon pron e l’avenir de la futura « passejada » que partit ansin serà un fracàs o mòstra tanben, alora quante chambiament esperar emb Marcha, que pòt adurre clarament ?

Si vei pas ben clar çò que Marcha es, citi :
« Marcha! es una platafòrma nascuda de las condicions, plan discutablas, d’organizacion de la manifestacion per la lenga occitana del 24 d’octòbre 2015 a Montpelhier. A per tòca d’amassar largament los individús que se reconeisson coma occitans, interessats a la defensa de la lenga e de la cultura occitana, mas pas forçadament dins las estructuras, los organismes, los partits politics, las associacions que per ara òbran per aquò. Marcha! òbra per l’emergéncia e la presa en compte d’una vertadièra « Societat Civila Occitana », a l’encòp fòrça de discussion, de perpausicion, e de decision dins tot çò que tòca a l’occitan, de biais autonòm e sens compromissions. »

…Interessant, mès quante programa ! Çò que sòrt après lectura del blòg es liat gaireben a 100% a aqueste carnaval de manif’ (costume de palhasso conselhat…), mès la tòca de Marcha! sembla ben mai larga, acampar lo monde que si reconeisson dins REN de çò que prepausa l’occitanisme uèi.
Perqué tant d’occitanistas, tant d’occitanistas joves si reconeisson dins ren, pas ren ?
Perqué ieu, militant despuèi quasi 20 ans siái pas plus encartat enluòc despuèi una vòuta ?

Podèm pas acampar los occitanistas (sobretot joves) dins quante movement que siegue, la pluralitat de las idèias, l’individualisme dels militants noirit de la volontat ridicula de sobretot si singularizar dels autres, l’abséncia de presas de posicions claras (Occitans : òc. Francés ? De còps mès pas tròp, finala. Independentista ? Non, òc, benlèu, chau dire lo mot ?
L’abséncia de militantisme tot cort pròche lo pòble occitan, la basa, basa pasmens totjorn lèu escobada (mas majofas interèssan mai que mon/lo militantisme, rebat de la societat los « occitanistas » fan pas mièlhs que los autres).
Totes aqueles elements fan qu’es impossible de federar per ara nòstras fòrças potencialas, coma e perqué Marcha o capitariá ben dins una amira tant larga al mièg de monde tant diferents ?

Per achabar coma fòrça amai age pas ni afeccion, ni estacament particular per lo francés, aquò mi gonfla de legir un article francés o que que siegue emb de fautas. Es amator, gaire respectuós e dona pas enveja d’o legir.
Mi gonfla tanben de bòn dins la màger part dels comunicats que legissèm dins l’occitanisme, per una plataforma comuna es clafida d’errors d’ortografia, una relectura, una demanda d’ajuda (e sabèm qu’o fasèm totes volentièr quand avèm lo temps) còsta pas gaire e marca mièlhs, la credibilitat passa tanben per aquí emoquò.

Alora coma dison a cò de Marcha! « Aisada es la critica, bensai, mai tanben es un dei fondaments d’una democracia ». La mi permeti doncas.

A l’ora d’ara ai de simpatia per la causa mès vesi pas çò que m’adurriá, siái pas « anti », rèsti dubèrt, lèst a l’eschambi. De sègre e o seguirai.

Amistats,

Lissandre