Lo CFPO en luta

Relaiam aquí la crida dels salariats del CFPO (Centre de Formacion Professionala d’Occitània) seccion Miègjorn-Pirenèus qu’an començat una cauma aquel diluns 2 d’octobre de 2017, per de rasons qu’explican çai-jos. An besonh de manifestacion de sosten, an per aquò creat una pagina Facebook. Las colomnas de MARCHA! lor son evidentament obèrtas.

Nosautres, salariats del Centre de Formacion Professionala d’Occitània (CFPO-MP) sèm en grèva illimitada dempuèi aqueste diluns 02/10/2017 a 12h30.

Denonciam :
Le retorn a practicas de gestion arcaïcas qu’an contribuit a nos menar a un plan de redreçament economic. Practicas que nos menan encara auèi dreit dins la paret.
Las persecucions, le flicatge generalizat, les òrdres absurdes.
Las condicions materialas deplorablas : material obsolèt o trebalh sus material personal.
L’estrategia suicidària dels administrators novèls, qu’a menat l’ancian burèu a la demission e qu’organiza vertadièras purgas al dintre del personal. Una vista a cort tèrme que pausa pas cap perspectiva rasseguranta per çò qu’es de la viabilitat de l’estructura CFPO-MP.

Reivindicacions :

Exigèm :
L’arrèst dels perseguiments de cap a totis les salariats e la levada de las sanccions.
Revalorizacions salarialas a nautor de las grasilhas de salaris en vigor dins la convencion collectiva dels organismes de formacion professionala.
La perennizacion dels contractes precaris.
L’integracion estatutària dels salariats al processus de presa de decisions dins l’estructura.

E version francesa :

Nous, salariés du Centre de Formacion Professionala d’Occitania (CFPO-MP) sommes en grève illimitée depuis ce lundi 02/10/2017 à 12h30.

Nous dénonçons :
Le retour à des pratiques de gestion archaïques qui ont contribué à nous mener à un plan de redressement économique. Des pratiques qui nous mènent encore aujourd’hui droit dans le mur.
les persécutions, le flicage généralisé, les ordres absurdes.
Les conditions matérielles déplorables : matériel obsolète ou travail sur du matériel personnel.
La stratégie suicidaire des nouveaux administrateurs, qui a mené l’ancien bureau à la démission et qui organise de véritables purges au sein du personnel. Une vue à court terme qui ne pose aucune perspective rassurante quant à la viabilité de la structure CFPO-MP.

Revendications :

Nous exigeons :
L’arrêt des poursuites vis-à-vis de tous les salariés et la levée des sanctions.
Des revalorisations salariales à hauteur des grilles de salaires en vigueur dans la convention collective des organismes de formation professionnelle.
La pérennisation des contrats précaires.
L’intégration statutaire des salariés au processus de prise de décisions dans la structure.

Publicités

Comunicat de l’Ostau dau País Marselhés sus la manif dau 24

Avèm causit de publicar aqui un comunicat venent del CA de l’Ostau dau País Marselhés, associacion de Marselha doncas, tocant a l’organizacion de la manifestacion del 24 d’octobre.

COMMUNICAT SUS LA MANIFESTACION OCCITANA
DAU 24 D’OCTOBRE A MONPELHIER

Lo 24 d’octobre venent a Montpelhier, doas associacions occitanas, l’IEO e la Federacion Calandreta, organison una manifestacion en favor de la lenga e de la cultura occitanas. Nautrei li saram pas e vos explicam perque.

Per incapacitat d’establir un projècte comun, se tròba que demòra uei sonquament doas associacion dins lo collectiu “Anem Òc”. Nòstre movement sachèt pas acampar mai larg, au contrari se recroquilhèt per èstre fin finala representat per quauquei personas. Tot lo lòng d’aqueu periòde, avem pas sachut coma si faire ausir, perque çò que disem encuei son au fons lei meteissei observacions qu’exprimem dempuei 2007.

D’en primier, regretam la manca d’analisi dei manifestacions passadas. Totjorn lo nombre de manifestants fuguèt onorable mai que dire dei resultats concrets ? Localament, permetiá d’estructurar lo movement occitanista, en particular a Tolosa. Mai d’un autre costat, a cada còp la mediatisacion de l’eveniment fuguèt quasi nula e amb un interés fòrça relatiu deis elegits. Per çò qu’es de la situacion generala, la preséncia de l’occitan dins l’ensenhament uei es mai precària encara que l’èra fa 10 ans. Segur que se pòu pas faire portar la responsabilitat d’aqueu constat negatiu ais organisators de la manifestacion, mai siam forçats de constatar qu’aquelei caminadas unitàrias an pas permés a l’occitan d’èstre mielhs considerat per la classa politica e que l’Estat francés, fins ara, a près ges de mesura per sauvaguardar son patrimòni linguistic.

Se l’ensenhament de l’occitan es en dificultat, sa situacion en Provença es desastrosa e es de mau comprendre de veire regularament Provença laissada de costat per leis instàncias occitanas quora sabem que la direccion nacionala de l’IEO per exemple es compausada per bòna part de personas originàrias d’aquela region e que son donc, forçadament, sensiblisadas a aquela problematica. Fa un bòn moment qu’ambé d’autreis associacions demandam de nos acampar en defòra de Lengadòc, que sei frontièras tròp sovent son consideradas coma aquelei d’Occitània. Nos pausam totjorn la question: perque aqueu refús permanent e testut de desplaçar la manifestacion unitària au delà dau domèni d’influéncia lengadocian e aquò sensa explicacion reala, maugrat lei nombrosas demandas fachas per d’associacions que per d’unei fasián partida dau collectiu Anem Òc ?

La chausida de Montpelhier tanben nos pausa question: perque manifestar en favor de la lenga dins una dei ciutats mai provesidas en matèria d’estructuras occitanas ? Leis interès politics sarián mai fòrts que l’interès comun dins aquela decision ? La data anonciada tanben pòu alimentar la suspicion: la manifestacion se debanarà un mes e mieg avans leis eleccions regionalas, dins la quala son engatjadas de listas occitanistas. Calcar la manifestacion sus lo calendier politic, perque pas estant leis enjòcs de venir (fusion e eleccion de novèus Conselhs Regionaus, ratificacion – o non – de la charta dei lengas minoritàrias). Mai dins aqueu cas, fauguèt mai considerar la problematica de regions en danger, qu’es evocada sonque d’un biais transparent dins la crida per manifestar.

Malurosament, perque va regretam, la manca de fòga per aquela cinquena manifestacion sembla anar dins lo sens de nòstra argumentacion. L’Ostau dau País Marselhés desira pas la revirada d’aquel eveniment que degun ne’n profitariá. Pasmens podem pas participar a una accion que fòrças causas dins son fonccionament nos escapan completament. Siam conscients que lo temps es comptat adoncas siam virats vèrs l’avenir, prèsts a debatre dei futurs mejans d’accion que fau metre en plaça per sauvar l’occitan. La creacion dau Forum d’Òc, qu’a per tòca d’acampar divèrsas associacions e structuras occitanas en Provença, deuriá permetre una mai bòna representacion democratica de nòstreis idèias. Nos esforçaram per lei mes a venir, ambé lei mejans qu’avem, de participar a aquela dinamica comuna.

Lo C.A. de l’Ostau dau País Marselhés

Un fach politic

S’opausan soventei-fés, particularament dins lei mitans occitanistas, çò politic de çò culturau. Una platafòma civila que voudriá pasmens revertar l’ensems dei compausantas occitanas deu pas defugir que son ròtle principau es, de fach, politic e que lo fach culturau n’es qu’una de sei compausanta.

Préner en còmpte la dimension politica aquò vòu pas dire nimai se pausar dins una coloracion unenca e una orientacion partisana. Aquò vòu simplament dire que l’ambicion que deu aguer una platafòrma civila es de recampar l’ensems deis ciutadans occitans, dins la varietat de seis idèas politicas, dins lo respiech de valors basicas, ligadas bèu premier au respiech de la persona umana, de la lenga e la cultura occitana, de sa realitat tant coma de son unitat e se pausar coma interlocutor au còp competent e pertinent devèrs leis institucions que pretendon gestionar lo país.

Lo metòde dau subvencionament, s’es essenciau per manteis associacions e institucions occitanas, es mai que discutible : a un prètz, pesuc e viciós. Buta a la concession. A l’autò-censura. Provòca la recuperacion politica. Mai : fragiliza e precariza aquelei que ne son dependents. Marcha! deu èstre una platafòrma ciutadana, en ges apolitica mai ben politizada, sens rintrar dins lei juecs politics institucionau, e que tracha lei causas de biais orizontau e non pas verticau coma dins tot sistème politic actuau.

Dins lo mond entièr viam espelir d’iniciativas coma aquela, que remeton en question lei poders installats. Podemos, Syriza, Cinque Stelle ne son d’exemples que s’inscrivon pas forçadament dins l’amira de Marcha! Son pasmens tarriblament interessant per çò que mòstran de l’estat actuau, de la crisi de fisança cavada entre lo pòple, la societat civila, e aquelei que dirigisson. A una escala occitana mai benlèu un pauc mai larga, Marcha! porriá èstre tanben una manifestacion d’aquò, la frucha d’aqueu contèxte. La critica sistematica e sistemica. La sapa dei quitei fondamentas d’un modèl en fin de percors.

Far emergir una societat civila occitana e li donar la possibilitat de s’exprimir, es bèu premier la sacher definir. Marcha! deu èstre compausada d’individus qu’an la volontat de s’implicar per un objectiu comun e pas personau, amb la possibilitat de s’afranquir dei constrenchas pausadas fins ara per leis associacions e organismes tradicionaus, que tròban pasmens tota sa justificacion dins una autra amira. Marcha! deu s’afranquir perèu dei limits tradicionaus d’intervencion dei compausantas associativas dau mitan occitan, per aguer l’ambicion de portar una paraula au còp diversificada e unitària per l’ensems dau territòri occitan.

Aqueu ponch nos mena naturalament a la question de la representativitat ò puslèu ai questions : Es possible d’èstre sonque representatiu ? Qualei son, a l’ora d’ara, lei possibilitats, lei mejans, que pòdon èsser emplegats per capitar ben d’èstre « representatiu » ? Puèi, se Marcha! ò sei seguidas son representativas, de que o seràn ? De l’occitanisme ? D’un occitanisme ? Deis occitans dins son entier ? D’una nacion ? Questions subsidiàrias : qual occitanisme per deman ? E de qu’es l’occitanisme fin finala ? De que deuriá/porriá èstre ? Quala plaça per la nacion occitana e quau ne’n fa partida ?

Lei respònsas a n’aquestei questions deurián, v’esperam, remandar en fòra d’aquesta iniciativa lei moviments de recuperacion dobtós de la drecha extrèma que pretendon aparar l’occitan en renegant sa quita esséncia e sa quita istòria.

Avèm besonh d’una catarsis generala : Valent a dire escampar çò que totei e cadun avèm sus lo còr, çò qu’avèm vist, çò qu’avèm viscut de l’occitanisme, çò que nos a marcat, nafrat, o au contrari qu’avèm trobat de ben. A partir d’aiçò se porrà destacar d’elements de constat, e pas forçadament sonque en negatiu.

Totei aquelei pensaments an d’èstre pausats sus la taula, dins una acampada que la sovetam la mai alargada.
A n’aqueu prepaus precizam que siam a far çò necessari per prepausar una data e una sala per se recampar a l’escasença de l’Estivada. Aquel acamp nos deu permetre d’organizar una discussion publica per posquer escambiar sus d’aquelei subjèctes, e mai d’autres. Pasmens, çò essenciau, deu èstre d’arribar au bot d’aquesteis discussions amb lei premiers grius de quauquaren de possible.

Tre que ne’n sauprem mai, vos tocarem per vos convidar totei de li venir.

Ara esperam de quasèrns de doléncia d’en totei, per donar un premier còp de pè a una grand moviment occitan popular e independent.