Lei darriers jorns de l’occitanisme ?

Se podiá pensar que l’afar de l’usurpacion dau nom « Occitanie » per la sola Region Lengadòc-Rosselhon/Miegjorn Pirenèus marcava l’apogèu de la traïson demieg lo mitan occitan, lo renegament d’un combat comun portat pendent d’annadas. Sèmbla qu’encara un còp, avèm sota-estimat la capacitat de l’occitanisme de s’enfonsar solet.

Lo 16 de novembre passat, dins un article publicat en linha per lo mèdia 20 minutes, lo president de Convergéncia Occitana Joan-Francés Laffont declarèt que «la region administrativa [Occitanie] recampa 90% de l’Occitània istorica». Confirmèt publicament sei prepaus, ajudat per lo president de la Joventut Mondina, Fabien Ginoux, segon lo quau faudriá faire la diferéncia entre l’Occitània istorica e lei país occitans (au plurau), un argumentari empruntat au Collectiu Provença, qu’òbra de lònga còntra lo movement occitan provençau. Ren d’estonant fin finala, bòrd que la Joventut Mondina signèt l’an passat una peticion comuna amb una deis associacions d’aqueu collectiu per sostenir l’apelacion de «Région Occitanie». Un escambi de servici inedit entre doas estructuras ais objectius a priori despariers mai que s’an pasmens trobat un interés comun dins aquel afaire.

Per tornar a la declaracion dau sénher Laffont, opausar una Occitània supausament istorica e una Occitània linguistica es una vertadièra manipòla que, dètz ans en rèire, se podiá pas seriosament imaginar. Occitània es, de fach, concebuda e delimitada per sa lenga, que jamai dins son istòria formèt un Estat. Declarar publicament que la «Région Occitanie» representa a pauc près lo territòri occitan istoric es donc siegue una error grandarassa, siegue una provocacion gratuita que sa tòca es pas ben definida, siegue una reescritura de l’istòria digna dau roman nacionau de Lavisse. Faudriá pas sota-estimar la portada ni l’importància d’aquelei prepaus que meton dubertament en causa l’unitat dins la diversitat que representèt fins ara lo fondament de nòstre engatjament en toei, en tant que militants per la lenga e la cultura.

A l’origina d’aquel actitud, i a una evidenta desconneissença dei territòris occitans fòra Lengadòc e de sa realitat. Lo recent omenatge pompós ai Catars n’es un exemple demieg d’autrei: l’instrumentalizacion d’aqueu pseudò eveniment fuguèt presentat coma una granda causa nacionala occitana, mentre qu’en defòra dau bas-Lengadòc, lei Catars e lo mite que leis acompanha representan pas grand causa, per pas dire ren. Mai fuguèt l’escasença, un còp de mai, de plaçar Lengadòc au còr de l’actualitat occitana, d’uneis occitanistas lengadocians estent, probable, en cèrca d’una legitimitat superiora, amb una volontat de mens en mens esconduda de categorizar leis Occitans: Occitans de promièra classa, Occitans de segonda zòna. Provença, Auvernhe, Lemosin… toteis aquelei territòris sèmblan èstre considerats coma de bolets arrapats au pè d’un Lengadòc que, desenant, desira caminar solet. S’agís pas d’èstre gelós de la supausada capitada deis « Occitans dau mitan », ni de jogar ais etèrnes renaires, mai de parlar clar: Es qu’Occitània, en tant qu’entitat, es encara la referéncia principala per lei « bailes » dau mitan occitanista, o es que fau, coma fuguèt conselhat per d’unei militants lengadocians, nos concentrar puslèu devèrs nòstreis identitats localas e laissar l’usufruch d’Occitània a Lengadòc soncament ? Es una reflexion en camin en Provença, que d’unei militants se demandan perque faudriá absoludament trabalhar, e donc perdre d’energia, a l’unitat amb un país e de personas que fan tot per seguir sa pròpria dralha.

Una autra question se pausa: es que lei prepaus portats per Joan-Francès Laffont son partatjats e assumits per lei quauquei 85 associacions reivendicadas per Convergéncia occitana ? S’es pas lo cas, deurián pron lèu reagir e donar d’explicacions. Per de qué convergir es una causa, parlar solet au nom de tot lo monde n’es una autra. Dempuèi tròp longtemps, d’unei responsables lengadocians s’arrògan lo drech de representar publicament Occitània tota. Au nom de quala legitimitat ? Fa d’annadas qu’una mena de casta de decidaires se formèt au dintre dau mitan occitan, de còps aluenchada de la realitat dei centenats de pichons militants que cada jorn, a son nivèu, fan viure la cultura nòstra. Aquela question essenciala de la representacion dau movement auprès dei mèdias, deis elegits, de la societat civila tot simplament, demòra encara tabó e es pas estada francament tractada e debatuda fins ara. A travèrs dei recentei presas de posicion evocadas aicí dessús, l’occitanisme, dins tota sa complexitat, se centraliza mai encara. Es que sariam testimònis de l’aplicacion metodica d’un plan de destructuracion de l’occitanisme dau biais que fuguèt concebut notadament per Robèrt Lafont e leis autrei savis de l’IEO dempuei sa creacion ? Leis recents eveniments fan que, uei, la question se pausa seriosament, e lo silenci ensordissent de la majoritat deis actors de l’occitanisme ajuda pas a clarificar la situacion.

Publicités

Une réflexion sur “Lei darriers jorns de l’occitanisme ?

  1. Pingback: Bolegadís – Think Tank Occitanie | Marcha!

Participar

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion /  Changer )

Photo Google

Vous commentez à l'aide de votre compte Google. Déconnexion /  Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion /  Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion /  Changer )

Connexion à %s