Cauma de la fam de Dàvid Grosclaude : fòrma e fons

1vGHnCaA_400x400Aquesta debuta de setmana, l’elegit regionau David Grosclaude comencèt una cauma de la fam per protestar còntra la non-publicacion au Jornau Oficiau d’un decret de creacion de l’Ofici Public de la Lenga Occitana. A sièis mes de la fin de son mandat, l’encargat de l’occitan a la Region Aquitània invòca directament l’Estat, que, non solament presenta ges d’iniciativas per desvolopar la pratica dei lengas minorizadas de son territòri e qu’amai fa empach ais iniciativas validadas per de collectivitats territorialas.

Bèu promier, fau notar que la decision de faire una cauma de la fam, es pron comuna en País Basco per exemple, mai per nautres es una novetat. De memòria, jamai se veguèt un personatge politic entamenar una cauma de la fam per l’occitan. E ço de nòu pòu pas faire de mau, que cercam justament ambé Marcha! a renovar l’accion occitanista e sa plaça dins la societat de uei. Tanben pòu faire parlar “nacionalament” de la problematica dei lengas dichas regionalas, que dins l’Estat mai jacobin dau monde, es a cada còp una pichona proesa. L’accion engatjada per David Grosclaude s’amerita tanben de ramentar un principi primordiau e pasmens sovent oblidat dins lo mitan occitanista dau sègle XXI : l’importància dau rapòrt de fòrça. Bastir un rapòrt de fòrça entre la societat occitana e lei decidaires, aquelei qu’an lo poder oficiau, sembla èstre un pas de mai vèrs l’acceptacion dau fach politic occitan. Aparar l’occitan, es evidentament faire de politica, que dempuei leis annadas 80 leis occitans se son mai que mai concentrats sus lo fach culturau, una error que uei se paga car.

S’aquela accion es, dins sa fòrma, de saludar, pòu pas empachar la necessitat d’una critica de fons. La revendicacion causida promièr : la creacion d’un Ofici Public per la Lenga Occitana (OPLO). Un ofici dedicat a la lenga, perque pas, que lei bretons e lei bascos n’an jà un. Encara que fau saupre a que servirà exactament. Dison que sarà un utís eficaç per portar projèctes, per coordonar lei regions, ambé la tòca promièra de faire créisser lo nombre de locutors. Segurament, totei siam d’acòrdi amb aquò, mai basta pas. Lo futur fonccionament es encara fosc e faudriá pas crear una usina de gas elitista aluenchada dau terren, leis occitanistas ne’n son leis especialistas. Alora, que farà concretament aquel ofici per melhorar la situacion de l’occitan dins la vida vidanta ? Coma sarà organisat, representat, elegit ? E subretot, de que ne’n pensan leis occitans ? Sariá estat interessant d’ajustar dins aquela batalha mediatica un ponch de vista critic sus la reforma dau collègi per exemple, que s’anóncia coma una vertadièra catastròfa per l’ensenhament dejà paure de nòstra lenga. Constatam que la creacion de l’ofici public sembla pas èstre la prioritat de la majoritat dei militants de terren occitans.

L’avem dich, entamenar una cauma de la fam es un mejan nòu per leis occitans de se confrontar a l’Estat en mediatisant seis idèias e sei conviccions. Mai paradoxalament es tanben un biais de se confortar dins lo ròtle de la victima, dau paure occitan oprimit per l’Estat francés. Segur que siam mespresats. Segur que l’Estat se fot completament de la disparicion de l’occitan, aquò es pas una susprèsa. Segur que siam en granda partida dependents de la bòna volontat deis institucions oficialas. Mai auriam pas, tròp longtemps, agut fisança dins leis elitas francesas per nos sauvar ? En basant nòstra militantisme sus lei subvencions, lei promèssas electoralas -localas coma nacionalas-, avem decidit de laissar lo poder entre lei mans dei politicians, es a dire qu’avem traçat lo camin invèrsa que nos menarà a la creacion d’una societat civila occitana autonòma, capabla de pensar e metre en aplicacion seis idèias comunas.

Per acabar, l’iniciativa originala de David Grosclaude dèu en ges de cas empachar de faire un bilanç de son mandat en tant qu’encargat de l’occitan per la Region Aquitània. S’es melhorada la situacion dempuei 2010 ? Puei que la transmission de la lenga es la prioritat: quant de sites bilingues, quant de calandretas mai ? La region s’enorgulha de menar dempuei 2004 una vertadièra politica linguistica per la lenga mai son tant positius lei resultats ? S’agís de valorar la lenga a travèrs quauquei simbèus fòrts o de faire que l’occitan siegue una vertadièra lenga de comunicacion per l’avenir, una lenga de vida ? Siam segurs d’aguer lei meteis objectius, lei meteissas ambicions ? Es ja mielhs que rèn, diràn leis optimistas -subretot comparat ais autrei regions occitanas-, mai l’optimisme bastarà pas per sauvar la lenga. Leis responsables politics, locaus o nacionau, tanpauc. La bala es dins nòstre camp, a nautres de jogar.

Publicités

Dàvid Grosclaude en cauma de la fam

Avèm apres que Dàvid Grosclaude, conselhièr regional en carga de l’occitan en Aquitània, començava una cauma de la fam. Se ditz qu’es per desblocar una situacion a l’entorn del futur Ofici Public per l’Occitan. Es lo constat del blocatge per l’Etat centralista de las decisions presas per las Regions e los elegits locals, que fasèm tanben, pas sonque amb l’OPLO d’alhors. La cauma de la fam es en tot cas un metòde puslèu novèl, amai dins l’occitanisme, un biais d’installar un rapòrt de fòrça, perque òc, ne sèm aqui. Se vos volètz exprimir sus l’afar, i soscar, Marcha! es tanben aqui per aqu, o rapelam.

http://www.jornalet.com/nova/5201/david-grosclaude-en-cauma-de-la-fam

Un fach politic

S’opausan soventei-fés, particularament dins lei mitans occitanistas, çò politic de çò culturau. Una platafòma civila que voudriá pasmens revertar l’ensems dei compausantas occitanas deu pas defugir que son ròtle principau es, de fach, politic e que lo fach culturau n’es qu’una de sei compausanta.

Préner en còmpte la dimension politica aquò vòu pas dire nimai se pausar dins una coloracion unenca e una orientacion partisana. Aquò vòu simplament dire que l’ambicion que deu aguer una platafòrma civila es de recampar l’ensems deis ciutadans occitans, dins la varietat de seis idèas politicas, dins lo respiech de valors basicas, ligadas bèu premier au respiech de la persona umana, de la lenga e la cultura occitana, de sa realitat tant coma de son unitat e se pausar coma interlocutor au còp competent e pertinent devèrs leis institucions que pretendon gestionar lo país.

Lo metòde dau subvencionament, s’es essenciau per manteis associacions e institucions occitanas, es mai que discutible : a un prètz, pesuc e viciós. Buta a la concession. A l’autò-censura. Provòca la recuperacion politica. Mai : fragiliza e precariza aquelei que ne son dependents. Marcha! deu èstre una platafòrma ciutadana, en ges apolitica mai ben politizada, sens rintrar dins lei juecs politics institucionau, e que tracha lei causas de biais orizontau e non pas verticau coma dins tot sistème politic actuau.

Dins lo mond entièr viam espelir d’iniciativas coma aquela, que remeton en question lei poders installats. Podemos, Syriza, Cinque Stelle ne son d’exemples que s’inscrivon pas forçadament dins l’amira de Marcha! Son pasmens tarriblament interessant per çò que mòstran de l’estat actuau, de la crisi de fisança cavada entre lo pòple, la societat civila, e aquelei que dirigisson. A una escala occitana mai benlèu un pauc mai larga, Marcha! porriá èstre tanben una manifestacion d’aquò, la frucha d’aqueu contèxte. La critica sistematica e sistemica. La sapa dei quitei fondamentas d’un modèl en fin de percors.

Far emergir una societat civila occitana e li donar la possibilitat de s’exprimir, es bèu premier la sacher definir. Marcha! deu èstre compausada d’individus qu’an la volontat de s’implicar per un objectiu comun e pas personau, amb la possibilitat de s’afranquir dei constrenchas pausadas fins ara per leis associacions e organismes tradicionaus, que tròban pasmens tota sa justificacion dins una autra amira. Marcha! deu s’afranquir perèu dei limits tradicionaus d’intervencion dei compausantas associativas dau mitan occitan, per aguer l’ambicion de portar una paraula au còp diversificada e unitària per l’ensems dau territòri occitan.

Aqueu ponch nos mena naturalament a la question de la representativitat ò puslèu ai questions : Es possible d’èstre sonque representatiu ? Qualei son, a l’ora d’ara, lei possibilitats, lei mejans, que pòdon èsser emplegats per capitar ben d’èstre « representatiu » ? Puèi, se Marcha! ò sei seguidas son representativas, de que o seràn ? De l’occitanisme ? D’un occitanisme ? Deis occitans dins son entier ? D’una nacion ? Questions subsidiàrias : qual occitanisme per deman ? E de qu’es l’occitanisme fin finala ? De que deuriá/porriá èstre ? Quala plaça per la nacion occitana e quau ne’n fa partida ?

Lei respònsas a n’aquestei questions deurián, v’esperam, remandar en fòra d’aquesta iniciativa lei moviments de recuperacion dobtós de la drecha extrèma que pretendon aparar l’occitan en renegant sa quita esséncia e sa quita istòria.

Avèm besonh d’una catarsis generala : Valent a dire escampar çò que totei e cadun avèm sus lo còr, çò qu’avèm vist, çò qu’avèm viscut de l’occitanisme, çò que nos a marcat, nafrat, o au contrari qu’avèm trobat de ben. A partir d’aiçò se porrà destacar d’elements de constat, e pas forçadament sonque en negatiu.

Totei aquelei pensaments an d’èstre pausats sus la taula, dins una acampada que la sovetam la mai alargada.
A n’aqueu prepaus precizam que siam a far çò necessari per prepausar una data e una sala per se recampar a l’escasença de l’Estivada. Aquel acamp nos deu permetre d’organizar una discussion publica per posquer escambiar sus d’aquelei subjèctes, e mai d’autres. Pasmens, çò essenciau, deu èstre d’arribar au bot d’aquesteis discussions amb lei premiers grius de quauquaren de possible.

Tre que ne’n sauprem mai, vos tocarem per vos convidar totei de li venir.

Ara esperam de quasèrns de doléncia d’en totei, per donar un premier còp de pè a una grand moviment occitan popular e independent.

Marcha! De que ne pensar ?

Un vejaire sus Marcha! e sa creacion.

Marcha! De que ne pensar ?

Es justament la question que n’ai pas la respònsa. Ai recebut una invitacion per jónher la causa, sostendrai totjorn aqueles que FAN, que prepausan, que son dins l’inovacion que nos es mai que necita, mès devi dire que mi pausi de questions sobre l’objectiu fons e l’avenir d’una tala plataforma.

Mostrar son maucontentament de las etèrnas manifs sud-lengadocianas :
Ok, ieu per lo prumièr anèri a d’acamps despuèi 2005, parlèri emb los organizators, faguèri de corrièrs, n’avèm poscut legir de mantunas estructuras despuèi ara quauquas annadas…
Per saupre que nos agrada pas, amai mitat bòrnis o sabon pron e l’avenir de la futura « passejada » que partit ansin serà un fracàs o mòstra tanben, alora quante chambiament esperar emb Marcha, que pòt adurre clarament ?

Si vei pas ben clar çò que Marcha es, citi :
« Marcha! es una platafòrma nascuda de las condicions, plan discutablas, d’organizacion de la manifestacion per la lenga occitana del 24 d’octòbre 2015 a Montpelhier. A per tòca d’amassar largament los individús que se reconeisson coma occitans, interessats a la defensa de la lenga e de la cultura occitana, mas pas forçadament dins las estructuras, los organismes, los partits politics, las associacions que per ara òbran per aquò. Marcha! òbra per l’emergéncia e la presa en compte d’una vertadièra « Societat Civila Occitana », a l’encòp fòrça de discussion, de perpausicion, e de decision dins tot çò que tòca a l’occitan, de biais autonòm e sens compromissions. »

…Interessant, mès quante programa ! Çò que sòrt après lectura del blòg es liat gaireben a 100% a aqueste carnaval de manif’ (costume de palhasso conselhat…), mès la tòca de Marcha! sembla ben mai larga, acampar lo monde que si reconeisson dins REN de çò que prepausa l’occitanisme uèi.
Perqué tant d’occitanistas, tant d’occitanistas joves si reconeisson dins ren, pas ren ?
Perqué ieu, militant despuèi quasi 20 ans siái pas plus encartat enluòc despuèi una vòuta ?

Podèm pas acampar los occitanistas (sobretot joves) dins quante movement que siegue, la pluralitat de las idèias, l’individualisme dels militants noirit de la volontat ridicula de sobretot si singularizar dels autres, l’abséncia de presas de posicions claras (Occitans : òc. Francés ? De còps mès pas tròp, finala. Independentista ? Non, òc, benlèu, chau dire lo mot ?
L’abséncia de militantisme tot cort pròche lo pòble occitan, la basa, basa pasmens totjorn lèu escobada (mas majofas interèssan mai que mon/lo militantisme, rebat de la societat los « occitanistas » fan pas mièlhs que los autres).
Totes aqueles elements fan qu’es impossible de federar per ara nòstras fòrças potencialas, coma e perqué Marcha o capitariá ben dins una amira tant larga al mièg de monde tant diferents ?

Per achabar coma fòrça amai age pas ni afeccion, ni estacament particular per lo francés, aquò mi gonfla de legir un article francés o que que siegue emb de fautas. Es amator, gaire respectuós e dona pas enveja d’o legir.
Mi gonfla tanben de bòn dins la màger part dels comunicats que legissèm dins l’occitanisme, per una plataforma comuna es clafida d’errors d’ortografia, una relectura, una demanda d’ajuda (e sabèm qu’o fasèm totes volentièr quand avèm lo temps) còsta pas gaire e marca mièlhs, la credibilitat passa tanben per aquí emoquò.

Alora coma dison a cò de Marcha! « Aisada es la critica, bensai, mai tanben es un dei fondaments d’una democracia ». La mi permeti doncas.

A l’ora d’ara ai de simpatia per la causa mès vesi pas çò que m’adurriá, siái pas « anti », rèsti dubèrt, lèst a l’eschambi. De sègre e o seguirai.

Amistats,

Lissandre

Sosten al collectiu Marcha – Iniciativa per Occitània

Iniciativa per Occitània, qu’es mai que mai un laboratòri politic, ven de publicar un comunicat, pertocant a la creacion de Marcha!. Aquí es :

Sosten al collectiu Marcha, per renovar lo movement occitan

Ven de se crear un grop apelat “Marcha-Plataforma de la Societat Civilia Occitana”. Sa tòca es de portar mai de transparéncia e d’eficacitat dins lo movement de defensa de l’occitan.

Iniciativa per Occitània, lo laboratòri politic, es d’acòrdi amb los objectius de Marcha e prepausa de trabalhar mai que mai sus los ponches seguents.

1º Las grandas manifestacions unitàrias per defendre l’occitan se devon organizar dins de regions diferentas d’Occitània. Es contraproductiu de las organizar unicament en Lengadòc, coma es lo cas dempuèi 2005.

2º Iniciativa per Occitània sostendrà, per principi, la manifestacion per la lenga occitana que se farà lo 24 d’octòbre de 2015 a Montpelhièr. Mas deploram que se passe encara un còp en Lengadòc. Deploram son lèma vague. Deploram son organizacion opaca. Deploram que i aja pas d’unitat d’accion.

3º L’occitanisme deu cercar de novèls mòdes d’accion per tocar pus eficaçament la populacion, las fòrças socialas e los poders publics. Las grandas manifestacions per l’occitan, fins ara, an agut d’impactes gaireben inexistents.

4º Las revendicacions per l’occitan devon èsser pus ausiblas, pus frapantas e pus ofensivas (dedins e en defòra de las manifestacions). Ne cal acabar amb los lèmas vagues e insipids que remeton pas en question l’òrdre existent. Cal exigir almens:

a) Un sosten material concret als que parlan occitan dins las familhas (ajudar la transmission de l’occitan entre las generacions).

b) Un ensenhament obligatòri de l’occitan (après aver organizat una ofèrta generala de l’occitan dins las escòlas e après aver format mai d’ensenhaires).

c) Un usatge de l’occitan creissent puèi dominant, dins los actes oficials, dins los mèdias e dins lo mond del trabalh.

d) Una “regionalizacion” vertadièra que deu implicar: lo respècte de las regions occitanas istoricas, lor gestion comuna de la lenga occitana, lor union dins una comunautat autonòma d’Occitània, lo drech a l’autodeterminacion per Occitània.

Iniciativa per Occitània
Lo 17 de mai de 2015

« Es pas signat » – Refleccion sus la valor de l’anonimat

Estranhament, o pas d’alhors, una de las primièras reaccions après la parucion de la crida de Marcha! Foguèt aquela de dire : « es pas signat », lèu seguit d’un « qual es darrièr ? ».

E ben non, es pas signat. Mas la rapidesa d’aquesta reaccion es interessanta, e doncas coma avèm pas de rasons d’aparar que que siá e que lo principi de Marcha! Es de far valer la transparéncia dins lo messatge, suspausam qu’es de bon ton d’explicitar un pauc aquela causida, abanç de parlar un pauc de la valor generala de l’anonimat dins l’occitanisme.

Se la crida es pas signada es primièr perque seriá estat excluent. Sa redaccion es pas un azard, foguèt pas ponduda coma aquò sus un còp de cap, mas alimentada pendent qualques meses per de refleccions legidas çai e lai, mai que mai suls fialats socials. Que calga, per recampar tot, escriure concrètament l’afar, al mens una pluma o un clavièr d’ordinator, es una evidéncia. Pasmens l’idèia d’aquel tèxte èra pas que foguèsse aquel, e sonque aquel, de son o sos redactors. Una crida, e mai que mai aquela, dèu èsser de totes. Coma tot çò que Marcha! publica e publicarà, es facha per èsser atalhonada, compresa, dissecada, discutida e disputada per çò qu’es, e pas per la(s) persona(s) que la pensèt. Un redactor, una redactritz, es pas res, un braç, amb potencialament maites cervèls darrièr. En tot cas pas qualqu’un de mai que vos, que sètz presentament a legir aquestas linhas, e pas briga de pretencion d’o èsser. Pas de glòria a tirar d’aver, a la causida, getat un pavat dins la serva o desfonçat de pòrtas entredobèrtas. Juste lo messatge per lo messatge, per s’estacar a çò qu’es dich, al sens, e aital poder i soscar mai a d’aise entre nosautres, a egalitat totala. L’anonimat es doncas pas una règla absoluda sus Marcha!, sonque una aisina, que cadun pòt causir d’emplegar o pas dins sas participacions segon lo messatge que vòl far passar e son importància.

Perque òc, aquò’s un dels problèmas quora escrives en occitan : lo monde te coneisson. Son, de còps, capables, avant d’aver legit una sola linha, de saber de qué vas parlar e cossí s’acabarà ton tèxte. Pòdon tanben, a la causida, decidir per abanç que çò que dises los interèssa pas, coma aquò, en vesent ton nom escrich. Coma lo mitan occitan n’es un e que sovent nos entre-coneissèm, amb, mas coma dins tot mitan/associacion/cèrcle/comunautat las garrolhas etèrnas que pòt i aver, los jutjaments son fachs a la lèsta, coma, d’exemple, aquel qu’es formulat presentament, e qu’es una generalizacion plan azardosa. La debuta de la desfacha de la pensada es quora tos a priori decidisson de çò que vas pensar. Cossí fara alara per pas que la cara de l’emetor prenga lo pas sul contengut del seu messatge ? Basicament (tròp benlèu), escafar la cara e gardar, sol, lo messatge.

Autra remarca : aparentament, seriá rassegurant de saber qual s’amaga darrièr un escais o una abséncia totala d’escais per escriure un tèxte. Rassegurant ? Vòl dire que seriá rassegurant de conèisser, al mens de nom, cada persona capabla de s’exprimir en occitan ? Seriá pas mai rassegurant justament de veire que non, nos coneissèm pas totes e aital daissar un pauc d’esper per l’avenidor, la transmission de la lenga, o mai generalament l’espelida d’idèias nòvas, de dralhas a dobrir… ?

Aquò es una question dobèrta de mai, facha per èsser discutida, etc, per qual que siá, i comprés l’autor d’aquestas linhas, simple braç de la question que li èra sosmetuda per d’autres. Pas de vertat absoluda aquí, contràriament a çò avèm cregut legir, sonque de brigalhs de pensadas que, amassats totes amassa, fargaràn una refleccion.